Të-bërëtë (Gjeneza / Zanafilla)

Të-bërëtë - Krye 1

1 Ndë kryet Perëndia bëri qiellin' edhe dhenë.

2 Edhe dheu ishte pa formë edhe i-shkretë; edhe ishte errësirë mbi faqet të pafundjesë. Edhe Fryma e Perëndisë sillej mbi faqet të ujëravet.

3 Edhe Perëndia tha, Letë bënetë dritë; edhe ubë dritë. 4 Edhe Perëndia pa dritënë se ishte e-mirë; edhe Perëndia ndau dritëne nga errësira. 5 Edhe Perëndia dritën' e quajti Ditë, edhe errësirën' e quajti Natë. Edhe ubë mbrëmje, edhe ubë mëngjes, dit' e-parë.

6 Edhe Perëndia tha, Letë bënetë qëndresë ndër mest të ujëravet, edhe letë ndanjë ujëratë nga ujëratë. 7 Edhe Perëndia bëri qëndresënë, edhe ndau ujëratë që ishinë përposh qëndresësë nga ujëratë që ishinë përsipërë qëndresësë; edhe ubë kështu. 8 Edhe Perëndia e quajti qëndresënë Qiell. Edhe ubë mbrëmje, edhe ubë mëngjes, dit' e-dytë.

9 Edhe Perëndia tha, Letë mblidhenë ujëratë që janë përposh qiellit mbë një vënt, edhe letë duketë toka; edhe ubë kështu. 10 Edhe Perëndia tokënë e quajti Dhe; edhe të-mbledhurit' e ujëravet e quajti Dete; edhe Perëndia pa se ishte mirë.

11 Edhe Perëndia tha, Letë mbinjë dheu bar të-njomë, bar që bën farë, edhe dru peme që bën pemë pas farës' së tij, të-cilit fara të jetë nd' atë mbi dhet; edhe ubë kështu. 12 Edhe dheu mbi bar të-njomë, bar që bën farë pas farës' së tij, edhe dru që bën pemë, të-cilit fara ishte nd' atë, pas farës' së tij; edhe Perëndia pa se ishte mirë. 13 Edhe ubë mbrëmje, edhe ubë mëngjes, dit' e-tretë.

14 Edhe Perëndia tha, Letë bënenë dritarë ndë qëndresët të qiellit, që të ndanjënë ditënë nga nata; edhe letë jenë për shënja, e për kohëra, e për dit, e për vite; 15 Edhe letë jenë për dritarë ndë qëndresët të qiellit, që të ndritnjënë mbi dhet; edhe ubë kështu. 16 Edhe Perëndia bëri te dy dritarët' e-mëdhenj, dritarin' e-math, që të zotëronjë mbi ditët, edhe dritarin' e-vogëlë, që të zotëronjë mbi natët; bëri edhe yjtë. 17 Edhe Perëndia i vuri ata ndë qëndresët të qiellit, që të ndritnjënë përmbi dhet, 18 Edhe të zotëronjënë mbi ditët, edhe mbi natët edhe të ndanjënë dritënë nga errësira; edhe Perëndia pa se ishte mirë. 19 Edhe ubë mbrëmje, edhe ubë mëngjes, dit' e-katërtë.

20 Edhe Perëndia tha, Letë pjellën' ujëratë me të-tepërë gjë të-gjalla që lëvisnjënë, edhe shpes që fluturonjënë përsipërë dheut ndë qëndresët të qiellit. 21 Edhe Perëndia bëri pishqet' e-mëdhenj, edhe çdo gjë të-gjallë që lëvis, të-cilatë puallnë ujëratë me të-tepërë, pas farës' s' atyre, edhe çdo shpes fluturak pas farës' s' atij; edhe Perëndia pa se ishte mirë. 22 Edhe Perëndia i bekoj ato, dyke thënë, Shtohi e shumohi, e mbushi ujëratë ndë detet; edhe shpestë letë shumonenë mbi dhet. 23 Edhe ubë mbrëmje, edhe ubë mëngjes, dit' e-pesëtë.

24 Edhe Perëndia tha, Letë pjellë dheu shtëzë të-gjalla pas farës' s' atyre, bagëti, e shtërpinj, e shtëzë të dheut pas farës' s' atyre; edhe ubë kështu. 25 Edhe Perëndia bëri shtëzët' e dheut pas farës' s' atyre, edhe bagëtitë pas farës' s' atyre, edhe çdo shtërpi të dheut pas farës' s' atij; Edhe Perëndia pa se ishte mirë.

26 Edhe Perëndia tha, Letë bëjmë njerinë mbë të-përgjajturit t' ënë, pas të-shëmbëllyerit t' ënë, edhe letë zotëronjë mbi pishqet të detit, edhe mbi shpest të qiellit, edhe mbi bagëtit, edhe mbi gjithë dhenë, edhe mbi çdo shtërpi që hiqetë barkazi mbi dhet. 27 Edhe Perëndia bëri njerinë pas të-përgjajturit të tij, pas të-përgjajturit të Perëndisë e bëri atë; mashkull e femërë i bëri ata. 28 Edhe Perëndia i bekoj ata; edhe Perëndia u tha atyre, Shtohi e shumohi, e mbushni dhenë, e pushtoni atë; edhe zotëroni mbi pishqet të detit, edhe mbi shpest të qiellit, edhe mbi çdo gjë të-gjallë që lëvis mbi dhet. 29 Edhe Perëndia tha, Na tek u dhashë juve çdo bar që bën farë, i-cili është mbi faqet të gjithë dheut, edhe çdo dru që ka ndë vetëhet të tij pemë druri që bën farë; këto dotë jenë ndër ju për ushqim; 30 Edhe gjithë shtëzëvet të dheut, edhe gjithë shpesvet të qiellit, edhe çdo shtërpiri që hiqetë barkazi mbi dhet edhe që ka jetë ndë vetëhet të tij, u dhashë çdo bar të-njomë për ushqim; edhe ubë kështu.

31 Edhe Perëndia pa gjithë sa bëri; edhe na tek ishinë fort tëmira. Edhe ubë mbrëmje, edhe ubë mëngjes, dit' e gjashtëtë.



Të-bërëtë - Krye 2

1 Edhe umbaruanë qielli edhe dheu, edhe gjithë ushtëria e atyreve. 2 Edhe të-shtattënë ditë Perëndia kishte mbaruarë punët' e tia që bëri; edhe të-shtattënë ditë uprëjt nga gjithë punët' e tia që bëri. 3 Edhe Perëndia bekoj të-shtattënë ditë, edhe e shënjtëroj atë,; sepse atë ditë uprëjt nga gjithë punët' a tia që krioj e bëri Perëndia.

4 Këto janë gjenealogjit' e qiellit e të dheut kur ukriuan' ata, nd' atë ditë që bëri Zoti Perëndia dhen' edhe qiellinë. 5 Edhe nukë kishte edhe bimë të fushësë mbi dhet, edhe bar të fushësë edhe nukë kishte mbirë; sepse Zoti Perëndia nukë kishte prurë shi mbi dhet, edhe s' kishte njeri që të punonte dhenë. 6 Po hipënte avull nga dheu, edhe njomte gjithë faqen' e dheut.

7 Edhe Zoti Perëndia gatoj njerinë prej balte nga dheu; edhe i fryjti udër fyejt të hundës' s' atij frymë jete; edhe njeriu ubë me shpirt të-gjallë.

8 Edhe Zoti Perëndia mbolli një kopësht ndë Edemë mbë anët të të-lindurit të djellit, edhe njerinë që gatoj e vuri atje. 9 Edhe Zoti Perëndia bëri të mbinjë nga dheu çdo dru i-bukurë ndë syt edhe i-mirë për të-ngrënë, edhe drurin' e jetësë ndë mest të-kopështit, edhe drurin' e të-njhurit të së-mirës' e të së-keqesë. 10 Edhe dilte një lumë nga Edema që të ujitte kopështinë, edhe që andej ndahej mbë katrë dega. 11 Emëri i të-parit ishte Fishon; ky ësht' ay që qerthëllon gjithë dhen' e Havillahut, ku ka ar; 12 Edhe ari i atij vëndi ësht' i-mirë; atje ka vdellion edhe gur tëthonjtë. 13 Edhe emëri i të-dytit lumë ishte Gjihon; ky ësht' ay që qerthëllon gjithë dhen' e Hushit. 14 Edhe emëri i të-tretit lumë ishte Hiddekel*); ky ësht' ay që rrjeth ndë Assyri nga të-lerët' e djellit. Edhe i-katërti lumë është Evfrati.

*) Tigris.

15 Edhe Zoti Perëndia mori njerinë, edhe e vuri ndë kopështt t' Edemësë, që t' a punonte e t' a ruante. 16 Edhe Zoti Perëndia urdhëroj njerinë, dyke thënë, Nga çdo dru i kopështit munt të hash liruarë; 17 Po nga drur' i të-njohurit të së-mirës' e të së-keqesë, nukë dotë hash nge ay; sepse atë ditë që të hash nga ay pa fjalë dotë vdesë.

18 Edhe Zoti Perëndia tha, Nuk' është mirë të jetë njeriu vetëmë; dot, i bënj ati një ndihmës poi atë. 19 Edhe Zoti Perëndia gatoj prej dheut gjithë shtëzët' e fushësë, edhe gjithë shpest' e qiellit; edhe i pruri te njeriu që të shihte qush dot' i quante ato; edhe ate emërë që t' i vinte njeriu çdo gjëje së-gjallë, këtë emërë të kishte. 20 Edhe njeriu u vuri emëra gjithë bagëtivet, e shpeset të qiellit, e gjithë shtëzëvet të fushësë; po për njerinë nukë gjëndej ndihmës posi ay. 21 Edhe Zoti Perëndia vuri Adamnë mbë gjumë të-rëndë, edhe fjejti; edhe mori një nga brinjët' e atij, edhe ja mbylli vëndinë me mish. 22 Edhe brinjënë që mori Zoti Perëndia nga Adami e bëri grua, edhe j' a pruri Adamit. 23 Edhe Adami tha, Këjo tashi ësht' ashtë nga eshtërat' e mia, edhe mish nga mishi im; këjo dotë quhetë grua, sepse këjo është marrë nga burri. 24 Përandaj njeriu dotë lërë t' an' e t' ëmënë, edhe dotë ngjitetë pas gruas' së tij; edhe dotë jenë një mish. 25 Edhe ishinë lakuriq që të dy, Adami edhe gruaja e atij, edhe s' kishinë turp.



Të-bërëtë - Krye 3

1 Edhe gjarpëri ishte më dinak se gjithë shtëzët' e fushësë që kishte bërë Zoti Perëndia; edhe gjarpëri i tha gruasë, A me të-vërtetë tha Perëndia, Mos hani nga çdo dru i kopështit? 2 Edhe gruaja i tha gjarpërit, Nga pemët' e drurëvet të kopështit munt të hamë; 3 Po sa për pemën' e drurit, që është ndë mest të kopështit, Perëndia tha, Nukë dotë hani nga ay, as dot' i piqni atij, që të mos vdisni. 4 Edhe gjarpëri i tha gruasë, Me të-vërtetë nukë dotë vdisni; 5 Po Perëndia e di, se atë ditë që të hani nga ay dot' u hapenë juve sytë, edhe dotë jini posi perëndira, dyke njohurë të-mirën' e të keqenë.

6 Edhe gruaja kur pa, se druri ishte i-mirë përtë-ngrënë, edhe se ishte i-pëlqyerë ndë syt, edhe se ishte një dru i-dëshëruarshim, se ep mënt, mori prej pemës' s' atij, edhe hëngri; edhe i dha edhe burrit të saj bashkëme vetëhen' e saj, edhe ay hëngri. 7 Atëhere uhapnë sytë atyre që të dyve, edhe e njohnë se ishinë lakuriq; edhe qepnë bashkë fletë fiku, edhe i bënë vetëhes' seë tyre përparje.

8 Edhe dëgjuanë zën' e Zotit Perëndisë, tek po ecënte ndë kopështt mbë zëmërë-herë; edhe Adami edhe gruaja e atij ufshehnë prej faqes' së Zotit Perëndisë ndër mest të drurëvet të kopështit. 9 Edhe Zoti Perëndia thirri Adamnë, edhe i tha, Ku je? 10 Edhe ay tha, Dëgjova zënë t' ënt ndë kopështt, edhe ufrikësuashë, sepse jam lakuriq; edhe ufshehçë. 11 Edhe Perëndia tha, Kush të dëfteu se je lakuriq? Mos hëngre prej drurit që të pata urdhëruarë të mos hash prej atij? 12 Edhe Adami tha, Gruaja që më dhe që të jetë bashkë me mua, ajo më dha nga druri, edhe hëngra. 13 Edhe Zoti Perëndia i tha gruasë, Ç' është këjo që bëre? Edhe gruaja tha, Gjarpëri më gënjeu, edhe hëngra.

14 Edhe Zoti Perëndia i tha gjarpërit, Meqëne-që bëre këtë, dotë jesh i-mallëkuarë ndër mest të gjithë bagëtivet, e ndër mest të gjithë shtëzëvet të fushësë; mbi barkunë t' ënt dotë ecënjç, edhe dhe dotë hash gjithë ditt' e jetësë s' atë; 15 Edhe armiqësi dotë vë ndër mest teje edhe të gruasë, edhe ndër mest të farësë s' ate edhe të farës' s' asaj; ajo dotë të shtypnjë kryetë, edhe ti dot' i çponjç thëmbrënë. 16 Edhe gruasë i tha, Dotë shumonj tepërë hidhërimet' e tu edhe të-dhëmburat' e të-pjellit t' ënt; me hidhërime dotë pjellç fë-mijë; edhe dëshërimi yt dotë jetë mbë burrinë t' ënt, edhe ay dotë të urdhëronjë ty. 17 Edhe Adamit i tha, Me-qënë-që i dëgjove zërit të gruasë s' ate, edhe hëngra nga druri, për të-cilinë të urdhërova, dyke thënë, Nukë dotë hash prej atij, i-mallëkuarë dotë jetë dheu për tynë; me mundim dotë hash prej atij gjithë ditt' e jetësë s' ate; 18 Edhe dotë mbinjë për ty gjëmba edhe driza; edhe dotë hash barin' e arësë; 19 Me djersë të faqesë s' ate dotë hash bukënë, gjersa të kthenesh ndë dhet, prej të cilit umore; sepse dhe je, edhe ndë dhe dotë kthenesh.

20 Edhe Adami j' a vuri emërinë gruas' së tij Evë,*) sepse ajo ishte e ëm' e gjithë të-gjallëvet.

*) jetë.

21 Edhe Zoti Perëndia i bëri Adamit edhe gruas' s' atij rroba të-lëkurëta, edhe i veshi ata. 22 Edhe Zoti Perëndia tha, Na njeriu tekubë posi një prej nesh, për të njohurë tëmirën' e të-kequenë; edhe tashi që të mos ndenjë dorën' e tij, e të marrë nga drur' i jetësë, të hajë, e të rronjë për gjithë jetënë. 23 Përandaj Perëndia e nxori atë jashtë kopështit t' Edemësë, për të punuarë dhenë, prej të-cilit ishte marrë. 24 Kështu e dëboj njerinë; edhe ndë kopështt të Edemësë nga të-lindurit' e djellit vuri Qerubimete, edhe kordhën' e-flakëkë që kthenej nga të-gjihtë anëtë, që të ruaninë udhën' e drurit të jetësë.



Të-bërëtë - Krye 4

1 Edhe Adami njohu Evënë, gruan' e tij; edhe ajo umbars, edhe polli Kaininë; edhe tha, Fitova një njeri me ndihmën' e Zotit. 2 Edhe ajo polli përsëri të vëllan' e atij Abel. Edhe Abeli ishte bari dhënsh, po Kaini ishte bujk.

3 Edhe pas ca kohë Kaini i pruri Zotit dhuratë nga pemët' e dheut. Edhe Abeli, pruri edhe ay nga të-lashiat' e dhënet të tij, edhe uga dhjami i atyreve. 4 Edhe Zoti vështroj me sy të-mirë mbë Abelin' e mbë dhuratën' e atij; 5 Po mbë Kainin' e mbë dhuratën' e atij nukë vështroj. Edhe Kaini uzëmërua fort, edhe i uvrërua fytyra. 6 Edhe Zoti i tha Kainit, Përse uzëmërove? edhe përse t' uvrërua fytyra? 7 Ndë bëfsh mirë, a nukë dotë pritesh me të-mirë? edhe ndë mos bëfsh mirë, faji dergjetë ndë derët. Edhe mbë ty dotë jetë dëshërimi i atij, edhe i dotë zotëronjç mbi atë.

8 Edhe Kaini foli me Abelinë, të-vëllan' e tij. Edhe tek po ishinë ndë fushët, Kaini ungrit kundrë Abelit, vëllajt të tij, edhe e vrau. 9 Edhe Zoti i tha Kainit, Ku është Abeli, yt vëlla? Edhe ay tha, Nukë di; mos jam unë ruajtësi i t' im vëllaj? 10 Edhe Zoti tha, Ç' bëre? zëri i gjakut të t' yt vëllaj thërret mbë mua prej dheut. 11 Edhe tashi dotë jesh i-mallëkuarë nga dheu që hapi gojën' e tij për të priturë gjakun' e t' yt vëllaj nga dora jote; 12 Kur të punonjç dhenë paskëtaj, s' të ka për të dhënë funqin' e tij: dotë ikënjç e dotë sillesh andej e këtej mbi dhet. 13 Edhe Kaini i tha Zotit, Mundimi im është më i-math se sa munt t' a duronj. 14 Na tek po më ndoqe sot nga faqeja e dheut; edhe nga faqeja jote dotë fshihem, edhe dotë ikënj edhe dotë sillem andej e këtij mbi dhet; edhe kushdo që të më gjenjë dotë më vrasë. 15 Edhe Zoti i tha atij, Përandaj kushdo që të vrasë Kaininë, i shtatëmëzuarë çpagim dotë merrëtë prej atij. Edhe Zoti i vuri shënjë Kainit, që kushdo që t' a gjenjë të mos e vrasë atë. 16 Edhe Kaini dolli që prej faqes' së Zotit, edhe ndënji ndë dhet të Nodhit, nga ana që lint dielli ndë Edemë.

17 Edhe Kaini njohu gruan' e tij, edhe ajo umbars, edhe polli Enohunë; edhe ndërtoj një qytet, edhe emërin' e qytetit e quajti Enoh, mb' emërit të të birt. 18 Edhe Enohut i lindi Iradi; edhe Iradit i lindi Mehujaili; edhe Mehujailit i lindi Methushaili; edhe Methushailit i lindi Llamehu.

19 Edhe Llamehu mori dy gra për vetëhen' e tij; i njërësë emëri ishte Adahë, edhe emër' i tjatrësë ishte Sillahë. 20 Edhe Adaha polli Jaballinë; ky ishte i at' i atyreve që rrinë ndë tënda edhe mbajnë bagëti. 21 Edhe emëri i të vëllajt ishte Juball; ky ishte i at' i atyreve që i bjenë qitharës' e fyellit. 22 Edhe sa për Sillahënë, ajo polli Thuball-kainë, ndërtonjësin' e çdo orëndie presëse prej rame e prej hekuri; edhe e motëra e Thuball-kainit ishte Naamaha. 23 Edhe Llamehu u tha gravet të ti:

Adahë edhe Sillahë, dëgjoni zënë t' im; Gra të Llamehut, mba-u-ni vesh fjalëvet të mia;
Sepse vrava burrë që t' a kem plagë,
Edhe djalosh që t'a kem frushkullë;
Ndë Kainit ligësia dot' i çpaguhetë shtatë herë,
Pa fjatë Llamehut shtatë-dhjet' e shtatë herë.

25 Edhe Adami njohu përsëri gruan' e tij, edhe ajo polli djalë, edhe j' a vuri emërinë Sith; sepse, tha, Perëndia më dha një tjetërë farë ndë vëntt të Abelit që vrau Kaini. 26 Gjithashtu edhe Sithit i lindi djalë; edhe j' a vuri emërinë Enos. Atëhere zunë të thërresënë mb' emërin' e Zotit.



Të-bërëtë - Krye 5

1 Këjo ësthë vivlia e gjenealogjivet t' Adamit. Atë ditë që bëri Perëndia njerinë, pas shëmbellesës' së Perëndisë e bëri; 2 Mashkull e femërë i bëri ata; edhe i bekoj ata, edhe e quajti emërin' e atyre Adam, atë ditë që i bëri ata.

3 Edhe Adami rroj një qint e tri-dhjetë vjet, edhe i lindi djalë mbë shëmbëllimt të tij, pas të-përgjajturit të tij, edhe j' a vuri emërinë Sith. 4 Edhe ditt' e Adamit, passi i lindi Sithi, ishinë, tetë qint vjet; edhe i lintnë bij e bija. 5 Edhe gjithë ditt' e Adamit që rroj ishinë nëntë qint e tri-dhjetë vjet; edhe vdiq.

6 Edhe Sithi rroj një qint e pesë vjet, edhe i lindi Enosi. 7 Edhe Sithi rroj, passi i lindi Enosi, tetë qint e shtatë vjet, edhe i lintnë bij e bija. 8 Edhe gjithë ditt' e Sithit ishinë nëntë qint e dy-mbë-dhjetë vjet; edhe vdiq.

9 Edhe Enosi rroj nëntë-dhjetë vjet, edhe i lindi Kainani. 10 Edhe Enosi rroj, passi i lindi Kainani, tetë-qint e pesë-mbë-dhjetë vjet, edhe i lintnë bij bija. 11 Edhe gjithë ditt' e Enosit ishinë nëntë qint e pesë vjet; edhe vdiq.

12 Edhe Kainani rroj shtatë-dhjetë vjet, edhe i lindi Mahallaleili. 13 Edhe Kainani rroj, passi i lindi Mahallaleili, tetë qint e dyzet vjet, edhe i lintnë bij e bija. 14 Edhe gjithë ditt' e Kainanit Ishinë nëntë qint e dhjetë vjet; edhe vdiq.

15 Edhe Mahallaleili rroj gjashtë dhjet' e pesë vjet, edhe i lindi Jaredi. 16 Edhe Mahallaleili rroj, passi i lindi Jaredi, tetë qint e tri-dhjetë vjet, edhe i lintnë bij e bija. 17 Edhe gjithë ditt' e Mahallaleilit ishinë tetë qint e nëntë dhjet' e pesë vjet; edhe vdiq.

18 Edhe Jaredi rroj një qint e gjashtë-dhjet' e dy vjet, edhe i lindi Enohu. 19 Edhe Jaredi rroj, passi i lindi Enohu, tetë qint vjet, edhe i lintnë bij e bija. 20 Edhe gjithë ditt' e Jaredit ishinë nëntë qint e gjashtë-dhjet' e dy vjet; edhe vdiq.

21 Edhe Enohu rroj gjashtë-dhjet' e pesë vjet, edhe i lindi Methusalla. 22 Edhe Enohu eci me Perëndinë, passi i lindi Methusalla, tre qint vjet, edhe i lintnë bij e bija. 23 Edhe gjithë ditt' e Enohut ishinë tre qint e gjashtë-dhjet' e pesë vjet. 24 Edhe Enohu eci me Perëndinë, edhe nuk' ugjënt më; sepse Perëndia e mori.

25 Edhe Methusalla rroj një qint e tëtë-dhjet' e shtatë vjet, edhe i lindi Llamehu. 26 Edhe Methusalla rroj, passi i lindi Llamehu, shtatë qint e tetë-dhjet' e dy vjet, edhe i lintnë bij e bija. 27 Edhe gjithë ditt' e Methusallësë ishinë nëntë qint e gjashtë-dhjet' e nëntë vjet; edhe vdiq.

28 Edhe Llamehu rroj një qint e tetë-dhjet' e dy vjet, edhe i lindi një djalë; 29 edhe j' a vuri emërinë Noe, dyke thënë, Ky dotë na prënjë nga puna jonë edhe nga mundimi i duarvet t' ona, për punë të dheut që mallëkoj Zoti. 30 Edhe Llamehu rroj, passi i lindi Noeja, pesë qint e nëntë-dhjet' e pesë vjet, ehhe i lintnë bij e bija. 31 Edhe gjithë ditt' e Llamehut ishinë shtatë qint e shtatë-dhjet' e shtatë vjet; edhe vdiq.

32 Edhe Noeja ishte pesë qint vjeç ndë moshë; edhe Noesë i lindi Shimi, e Hami, i Jafethi.



Të-bërëtë - Krye 6

1 Edhe kur zunë njerëzitë të shumonenë mbi faqet të dheut, edhe bija u lintnë atyre. 2 Të bijt' e Perëndisë, kur panë të bijat' e njerëzet se ishinë të-bukura, muarrë gra për vetëhen' e tyre nga gjith' ato që sgjodhë. 3 Edhe Zoti tha, Nukë dotë luftonjë fryma ime gjithënjë me njerinë, sepse është mish; ditt' e ati dotë jenë edhe një qint e njëzet vjet.

4 Nd' ato dit ishinë gjigandëtë mbi dhet, edhe pastaj, passi hynë të bijt' e Perëndisë ndër të bijat të njerëzet, edhe ato u puallnë djem atyre, ata ishinë të-fortëtë burra, të-cilëtë që moti ishinë burra me emërë.

5 Edhe Zoti pa se ligësia e njeriut ishte emadhe mbi dhet, edhe se gjithë qëllimet' e mendimevet të zëmërës' s' atij ishinë gjithënjë vetëmë të-këqia. 6 Edhe Zoti upendua që bëri njerinë mbi dhet, edhe uhidhërua ndë zëmërët të tij. 7 Edhe Zoti tha, Dotë shuanj njerinë që bëra prej faqes' së dheut, që nga njeriu e gjer mbë bagëti, e shtërpi, e shpes qielli; sepse upendova që bëra ata. 8 Po Noeja gjeti hir përpara Zotit.

9 Këto janë gjeneallogjit' e Noesë. Noeja ishte njeri i-drejtë, i-sosurë ndë kohët të ti; Noeja eci me Perëndinë. 10 Edhe Noesë i lintnë tre djem, Shimi, Hami e Jafethi.

11 Edhe dheu uvduar përpara Zotit, edhe umbush dheu me paudhëri. 12 Edhe Perëndia pa dhenë, edhe na tek ishte vdjerrë; sepse çdo mish kishte vdjerrë udhën' e tij mbi dhet.

13 Edhe Perëndia i tha Noesë, Fundi i çdo mishi erdhi përpara meje, sepse dheu umbush me paudhëri prej atyre; edhe na tek dotë shuanj ata bashkë me dhenë. 14 Bëj për vetëhenë t' ënde një arkë prej drush goferi; dhomëra të bënjç nd' arkët, edhe t' e lyenjç atë me pisë përbrënda e përjashta. 15 Edhe kështu t' a bënjç atë; të-gjatët' e arkëse të jetë tre qint kut, të-gjerët' e asaj pesë-dhjetë kut, edhe të-lartët' e asaj tri-dhjetë kut. 16 Të bënjç një vënt për dritë nd' arkët, edhe t' a ngresh një kut siprazi; edhe t' j' a lësh derën' arkësë prej ijash; me pat të-poshtërë, të-mesm, edhe të-tretë t' a bënjç atë. 17 Edhe unë vetë tek po bje përmbytjen' e ujëravet mbi dhet, që të vdjer ndënë qiellt çdo mish, që ka frymë jete ndë vetëhet të tij; çdo që është ndë dhet dotë vdesë. 18 Po me ty dotë vë dhiatënë t' ime; edhe dotë hynjç nd' arkët, ti, edhe bijt' e tu, edhe gruaja jote, edhe grat' e bijvet të tu bashkë me ty. 19 Edhe nga çdo gjë e-gjallë prej çdo mishi, nga dy nga të-gjitha, dotë kllaç brënda nd' arkët, që t' i ruanjç të-gjalla bashkë me ty; dotë jenë mashkull e femërë. 20 Nga shpestë pas farës' s' atyre, e nga bagëtitë pas farës' s' atyre, nga dy prej çdo fare dotë hynjënë te ti, që t' u ruanjç jetënë. 21 Edhe ti merr për vetëhenë t' ënde prej çdo ushqimi që hahetë, edhe t' a mblethç përanë teje; edhe të jetë për ushqim për ty, edhe për ato.

22 Edhe Noeja bëri gjithë, sikundrë e urdhëroj Perëndia; ashtu bëri.



Të-bërëtë - Krye 7

1 Edhe Zoti i tha Noesë, Hyrë nd' arkët ti, edhe gjithë shtëpia jote; sepse ty të pashë të-drejtë përpara meje ndë këtë bres. 2 Prej çdo shtëze së-pastrëtë merr me vetëhenë t' ënde shtatë e shatë, mashkullin' e femërën' e asaj; edhe prej shtëzëvet që s' janë të-pastrëta nga dy, mashkullin' e femërën' e asaj; 3 Edhe nga shpest' e qiellit shtatë e shtatë, mashkull e femërë; që të ruaniç farë mbi faqet të gjithë dheut. 4 Sepse edhe shtatë dit, edhe dotë bje shi mbi dhet dyzet dit' e dyzet net; edhe çdo gjë të-gjallë që kam bërë dot' a shuanj nga faqeja e dheut. 5 Edhe Noeja bëri gjithë, sikundrë e urdhëroj Zoti.

6 Edhe Noeja ishte gjashtë qint vjeç, kur ubë përmbytja e ujëravet mbi dhet. 7 Edhe hyri nd' arkët Noeja, edhe të bijt' e atij, edhe gruaja e atij, edhe grat' e bijvet t' ati bashkë me atë, për punë të ujëravet të përmbytjesë. 8 Nga shtëzët' e-pastrëta e nga shtëzëtë që s' janë të-pastrëta, e nga shpestë, e nga gjithë shtërpinjtë që hiqenë barkazi mbi dhet, 9 Dy nga dy hynë nd' arkët te Noeja, mashkull e femërë, sikundrë e urdhëroj Noenë Perëndia.

10 Edhe pas shtatë ditsh, ujërat' e përmbytjesë ishinë mbi dhet. 11 Të-gjashtë qindinë vit të jetës' së Noesë, të-dytinë muaj, të-shtatë-mbë-dhjettënë ditë të muajit, atë ditë uçanë gjithë burimet' e abyssës' së-madhe, edhe finestrat' e qiellit uhapnë. 12 Edhe ra shi mbi dhet dyzet dit e dyzet net. 13 Edhe atë ditë hyri nd' arkët Noeja, edhe të bijt' e Noesë, Shimi, e Hani, e Jafethi, edhe gruaja e Noese, edhe të tri grat' e bijvet t' atij bashkë me ata; 14 Ata, edhe gjithë shtëzëtë pas farës' së tyre, edhe gjithë bagëtitë pas farës' së tyre, edhe gjithë shtërpinjtë që hiqenë barkazi mbi dhet pas farës' së tyre, edhe gjithë shpestë pas farës' së tyre, çdo që fluturon prej çdo fare. 15 Edhe hynë nd' arkët te Noeja, dy nga dy prej çdo mishi që ka frymë jete. 16 Edhe ato që hynë, hynë mashkull e femërë prej çdo mishi, sikundrë e urdhëroj atë Perëndia. Edhe Zoti e mbylli arkënë sipër' atij.

17 Edhe ubë përmbytja dyzet dit përmbi dhet; edhe ushumuanë ujëratë, edhe ngritnë arkënë, edhe hipi lart përmbi dhet. 18 Edhe po shtoneshin' ujërate, e po shumoneshinë fort mbi dhet; edhe arka sillej mbi faqet të ujëravet. 19 Edhe ujëratë ushtuanë fort mbi dhet; edhe umbuluanë gjethë malet' e-lartë që ishinë ndënë gjithë qiellinë. 20 Pesë-mbë-dhjetë kut përsipërë hipnë ujëratë, edhe umbuluaneë maletë. 21 Edhe vdiq çdo mish që lëviste mbi dhet, shpes, e bagëti, e shtëzë, e gjithë shtërpinjtë që hiqenë barkazi mbi tokët, e çdo njeri. 22 Nga gjithë sa ishinë mbi tokët, gjithë sa kishinë frymë jete ndër fyejt të hundësë, vdiqnë. 23 Edhe ushua çdo gjë e-gjallë që ishte mbi faqet të dheut, njeri, e bagëti, e shtërpi, e shpes të qiellit; edhe ushuanë prej dheut; edhe mbeti vetëmë Noeja, edhe sa qenë bashkë me atë nd' arkët. 24 Edhe mbetnë ujëratë të-lartuara përmbi dhet një qint e pesë-dhjetë dit.



Të-bërëtë - Krye 8

1 Edhe Perëndia kujtoj Noenë, e gjithe gjët' e-gjalla, e gjithë bagëtitë që ishinë bashkë me atë nd' arkët; edhe Perëndia bëri të shkonjë një erë përmbi dhet, edhe ureshtnë ujëratë. 2 Edhe umbyllnë burimet' e abyssësë, edhe finestrat' e qiellit, edhe pushoj shiu nga qjejtë. 3 Edhe pa pushim po hiqeshinë ujëratë prej dheut; edhe pas një qint e pesë-dhjetë ditsh upakësuanë ujëratë. 4 Edhe të-shtattinë muaj, mbë të-shtatë-mbë-dhjettënë ditë të muajt, arka ndënji mbi malet të Araratit. 5 Edhe ujëratë pa pushim po pakësoneshinë gjer mbë tëdhjettinë muaj; të-dhjettinë muaj, mbë të-parënë ditë të muajt, uduknë majat' e malevet.

6 Edhe ndë funtt te dyzet ditve Noeja hapi finestrën' e arkësë që kishte bërë; 7 Edhe lëshoj korbinë, i-cili vij e vinte, gjer sa uthanë ujëratë prej dheut. 8 Pastaj lëshoj edhe pëllumbinë që përanë vetëhes' së tij, për të parë ndë kishinë shteruarë ujëratë prej faqes' së dheut. 9 Po pëllumbi nukë gjeti të-prëjturë për këmbët' e tia, edhe ukthye tek ay nd' arkët; sepse ujërat' ishinë mbi faqet të gjithë dheut. Edhe ay ndejti dorën' e tij, edhe e zuri, edhe e kalli brënda nd' arkët përanë vetëhes' së tij.

10 Edhe priti edhe shtatë dit të-tjera; edhe përsëri lëshoj pëllumbinë nga arka; 11 Edhe pëllumbi ukthye tek ay ndajë mbrëma, edhe na tek kishte ndë gojët të ti një fletë ulliri, sërish të-këputurë; kështu Noeja e kupëtoj se ujëeratë kishinë shteruarë prej dheut. 12 Edhe priti edhe shtatë dit të-tjera, edhe lëshoj prapë pëllumbinë; edhe ky nuk' ukthye më tek ay.

13 Edhe të-gjashtë qindin' e një vit të Noesë, të-parinë muaj, të-parënë ditë të muajt, ujëratë ishinë tharë prej dheut; edhe Noeja ngriti kulmin' e arkësë, edhe pa, edhe na tekishte tharë faq' e dheut. 14 Edhe të-dytinë muaj, të-njëzet e shtattënë ditë të muajt dheu ishte i-thatë.

15 Edhe Perëndia i foli Noesë, e i tha, 16 Dil nga arka, ti, edhe gruaja jote, edhe bijt' e tu, edhe grat' e bijvet të tu bashkë me ty. 17 Nxir bashkë me ty çdo gjë të-gjallë që është bashkë me ty prej ëdo mishi, shpes e bagëti, e çdo shtërpi që hiqetë barkazi mbi dhet, e letë shumonenë mbi dhet, e letë shtonenë, e letë bënenë plot mbi dhet. 18 Edhe Noeja dolli, edhe të bijt' e ati, edhe gruaj' e ati, edhe grat' e bijvet t' ati bashkë me atë; 19 Gjithë shtëzëtë, gjithë shtërpinjtë, e gjithë shpestë, çdo që lëvis mbi dhet, pas faravet të tyre, duallnë nga arka.

20 Edhe Noeja ndërtoj një therore për Zotinë; edhe mori nga çdo bagëti e-pastrëtë, edhe nga çdo shpes i-pastrëtë, edhe pruri kurban të-gjithëdjegurë mbi theroret. 21 Edhe Zoti mori erë të-mirë; Edhe Zoti tha ndë zëmërët të ti, S' kam për të mallëkuarë më dhenë për punë të njeriut; sepse mendimi i zëmërës' së njeriut ësht' i-lik që nga foshnjëria e atij; as kam për të prishurë më prapë çdo gjë të-gjallë, sikundrë bëra. 22 Gjersa të jetë dheu, të-mbjellë e të-korrë, e të-ftohët' e të ngrohëtë, e verë e dimër, e ditë e natë, nukë kanë për të pushuarë.



Të-bërëtë - Krye 9

1 Edhe Perëndia bekoj Noenë, edhe të bijt' e ati, edhe u tha atyre, Shtohi, e shumohi, e mbushni dhenë. 2 Edhe frikë prej jush, edhe të-dridhurë prej jush, dotë jetë mbi çdo shtëzë të dheut, edhe mbi ëdo shpes të qiellit; këto me çdo gjë që lëvis mbi dhet, edhe me gjithë pishqet' e detit epenë ndë dorët t' uaj. 3 Çdo gjë që lëvis e rron dot' u jetë juve për ushqim; të-gjitha posi barin' e-njomë u' a kam dhënë juve. 4 Po mish me jetën' e ati, me gjakun' e ati, nukë dotë hani. 5 Edhe pa fjalë gjakunë t' uaj, të jetësë s' uaj, dot' a kërkonj; nga dora e çdo shtëze dot'a kërkonj atë; edhe nga dora e njeriut, po, nga dora e vëllajt të çdo njeriu dot' a kërkonj jetën' e njeriut. 6 Kush derth gjak njeriu, prej njeriu dotë derdhetë gjaku i atij; sepse pas shëmbëllimit të Perëndisë e bëri Perëndia njerinë. 7 Edhe ju, shtohi, e shumohi; mbushi plot mbi dhet, edhe shumohi mbi atë.

8 Edhe Perëndia i foli Noesë, edhe të bijvet t' atij bashkë me atë, e i tha, 9 Edhe unë na tek vë dhiatënë t' ime me ju, edhe me farënë t' uaj pas jush; 10 Edhe me çdo gjë të-gjallë që është bashkë me ju, me shpestë, me bagëtitë, edhe me çdo shtëzë të dheut, që janë bashkë me ju; me çdo që dolli nga arka, po, me çdo shtëzë të dheut. 11 Edhe dotë vë dhiatënë t' ime me ju; asndonjë mish nukë dotë vdiretë më nga ujërat' e përmbytjesë; as nukë dotë bënetë më përmbytje që të prishnjë dhenë.

12 Edhe Perëndia tha, Këjo është shënja e dhiatësë që po bënj unë ndër mest meje edhe juve edhe të çdo gjëje së-gjallë që është me ju, për brezat' e-përjetëshm; 13 Po vë yl-berinë t' im ndë ret, edhe dotë jetë për shënjë dhiate ndër mest meje edhe të dheut. 14 Edhe kur të bje re mbi dhet, dotë duketë yl-beri ndë ret, 15 Edhe dotë kujtonj dhiatënë t' ime që bëra ndër mest meje e juve e të çdo gjëje së-gjallë prej çdo mishi; edhe ujëratë nukë dotë jenë më për përmbytje që të prishnjënë çdo mish. 16 Edhe yl-beri dotë jetë ndë ret; edhe dotë shikonj mbi atë, që të kujtonj dhiatën' e-përjetëshme ndër mest të Perëndisë edhe të çdo gjëje së-gjallë prej çdo mishi që është mbi dhet. 17 Edhe Perëndia i tha Noesë, Këjo është shënja e dhiatësë që vura ndër mest meje edhe të çdo mishi që është mbi dhet.

18 Edhe të bijt' e Noesë që duallë nga arka ishinë Shimi, e Hami, e Jafethi. Edhe Hami ishte i at' i Hanaanit. 19 Këta të tre janë të bijt' e Noesë, edhe prej këtyre upëndanë njerëzitë mbë gjithë dhenë.

20 Edhe Noeja zuri të bënetë bujk, edhe vuri veshtë; 21 Edhe piu nga vera, edhe udejt, edhe usvesh lakuriq ndë tendët të tij. 22 Edhe Hami, i at' i Hanaanit, pa të sveshurit' e t' et, edhe u dëfteu të dy vëllezëret të tij përjashta. 23 Po Shimi e Jafethi muarrë një rrobë, edhe e vunë përmbi të dy supat' e tyre, edhe, dyke ecurë krahë-prapazi, mbuluanë të-sveshurit' e atit të tyre; edhe sytë i kishinë prapa, edhe kështu nukë panë të-sveshurit' e atit të tyre.

24 Edhe Noeja, si uesëllua nga vera e tij, mori vesh se ç' e kishte bërë atij i bir' i tij m' i-vogëli. 25 Edhe tha, Qoft' i-mallëkuarë Hanaani; shërbëtuar i shërbëtorëvet dotë jetë të vëllezërit' e ti.

26 Edhe tha, I-bekuarë qoftë Zoti, Perëndia i Shimit; edhe Hanaani dotë jetë shërbëtori i atij. 27 Perëndia dotë sgjeronjë Jafethinë, edhe dotë rrijë ndë tendat të Shimit; edhe Hanaani dotë jeië shërbëtori i atij.

28 Edhe Noeja rroj pas përmbytjesë tre qint e pesë-dhjetë vjet. 29 Edhe gjithë ditt' e Noesë ubënë nëntë qint e pesë-dhjetë vjet; edhe vdiq.



Të-bërëtë - Krye 10

1 Edhe këto janë gjeneallogjit' e bijvet të Noesë, Shimi, Hami e Jafethi; edhe atyre u lintnë bij pas përmbytjesë.

2 Të bijt' e Jafethit ishinë Gomori, e Magogu, e Madaiu, e Javani, e Thuballi, e Mesehu, e Thirasi.

3 Edhe të bijt' e Gomerit ishinë Asqenazi, e Rifathi, e Thogarmaj.

4 Edhe të bijt' e Javanit ishinë Elishau, e Tharsisi, Qitimi, e Dodanimi.

5 Prej këtyreve undanë ujdhesat' e kombevet ndëpër vëndët të tyre, gjithë-sicili pas gjuhës' së tij; pas faravet të tyre, ndë kombet të tyre.

6 Edhe të bijt' e Hamit ishinë Hushi, e Misraimi, e Futhi, e Hanaani.

7 Edhe të bijt' e Hushit ishinë Sevahu e Habillahu, e Sabtahu, e Raamahu, e Sabtekau; edhe të bijt' e Raamahut ishinë Shebahu, e Dedani.

8 Edhe Hushit i lindi Nimrodi; ky zuri të jetë i-fortë mbi dhet. 9 Ay ishte një i-fortë gjahtuar përpara Zotit: përandaj thuhetë, Posi Nimrodi, gjahtuar i-fortë përpara Zotit. 10 Edhe të-nisurit' e mbretëris' s' ati qe Babillona, edhe Erehu, edhe Ahadi, edhe Hallnea, ndë dhet të Shenaarit. 11 Nga ky dhe dolli nd' Assyri, edhe ndërtoj Ninevinë, edhe qytetin' e Rehovothit, edhe Hallahënë, 12 Edhe Resenënë ndër mest të Ninevesë e të Hallahësë, që është një qytet i-math.

13 Edhe Misraimit i lintnë Lludimët' e Anamitët' e Labimët' e Nafthuhimëtë, 14 E Pathrusimët' e Haslluhimëtë (prej të-cilëvet duallnë Filistinëtë), edhe Hafthorimëtë.

15 Edhe Hanaanit i lintnë Sidoni, i-parë-linduri i tij, edhe Hethi, 16 Edhe Jebusitetë, e Amoritëtë, e Gjergjesitëtë, 17 E Hivitetë, e Arqitëtë, e Sinitëtë, 18 E Arvaditëtë, e Semaritëtë, e Hamathitëtë.

19 Edhe paskëtaj upërndanë farat' e Hanaanitëvet. Edhe sinorët' e Hanaanitëvet ishinë që nga Sidhona, kur vete njeriu për ndë Gjerarë, e gjer ndë Gazët, edhe kur vete ndonjë për ndë Sodhomë e Gomorrë e Adma, e Seboim, gjer ndë Llasha.

20 Këta janë të bijt' e Hamit, pas faravet të tyre, pas gjuhëravet të tyre, ndë vëndet të tyre, ndë kombet të tyre.

21 Edhe Shimit, atit të gjithë të bijvet t' Eberit, vëllajt më të-math të Jafethit, edhe atij i lintnë bij.

22 Të bijt' e Shimit ishinë Ellami, e Asshuri, e Arfakshadi, e Lludi, e Arami.

23 Edhe të bijt' e Aramit ishinë Uzi, e Ulli, e Gjetheri, e Mashi.

24 Edhe Arfakshadit i lindi Shellau; edhe Shellaut i lindi Eberi. 25 Edhe Eberit i lintnë dy bij; emëri i njërit ishte Falek; sepse ndë ditt' t' atij unda dheu; edhe emëri i të vëllajt t' atij ishte Joktan. 26 Edhe Joktanit i lindi Allmodadi, e Shalefi, e Hasarmavethi, e Jarahu, 27 E Adorami, e Uzalli, e Dikllau, 28 E Oballi, e Abimaili, e Shevaj, 29 E Ofiri, e Avillahu, e Jobabi; 30 Edhe të-ndënjurit' e atyre ishte nga Mishaja, kur vete njeriu për ndë Shefar, malin' e të-lindurit të djellit.

31 Këta ishinë të bijt' e Shimit, pas faravet të tyre, pas gjuhëravet të tyre, ndë vëndet të tyre, pas kombevet të tyre.

32 Këto janë farat' e të bijvet të Noesë, pas brezavet të tyre, ndë kombet të tyre; edhe nga këta upërndanë kombetë pas përmbytjesë.



Të-bërëtë - Krye 11

1 Edhe gjithë dheu kishte një gjuhë e një të-folurë. 2 Edhe kur unisnë nga ana që lint djelli, gjetnë një fushë ndë dhet të Shenaarit; edhe ndënjnë atje. 3 Edhe i thanë shoqi shoqit, Eni, letë bëjmë pëqisa, e let' i pjekmë ndë zjarr. Edhe kishinë pëqisa ndë vëntt të gurëvet, edhe kishinë pisë ndë vëntt të baltësë. 4 Edhe thanë, Eni, letë ndërtojmë për vetëhenë t' ënë një qytet e një pirk, maj' e të-cilit të arrinjë gjer ndë qiellt; edhe letë fitojmë për vetëhenë t' ënë emërë; semos përndahemi mbi faqet të gjithë dheut.

5 Edhe Zoti sbriti që të shihte qytetnë edhe pirgunë, që ndërtuanë të bijt' e njerëzet. 6 Edhe Zoti tha, Na këta tek janë një gjindje, edhe të-gjithë kanë një gjuhë, edhe zunë të bënjënë këtë, edhe tashi asgjë nukë dot' i ndalonjë ata të bënjënë gjithë ç' kanë menduarë për të bërë; 7 Eni, letë sbresmë, edhe letë përzjejmë atje gjuhën' e atyreve, që të mos i kupëtonjë njëri fjalënë tjatërit.

8 Kështu Zoti që andej i përndau ata mbi faqet të gjithë dheut; edhe ata e lanë të-ndërtuarët' e qytetit. 9 Përandaj uquajt emëri i atij Babel (të-përzjerë); sepse Zoti atje përzjeu gjuhën' e gjithë dheut; edhe që andej Zoti i përndau ata mbi faqet të gjithë dheut.

10 Këjo është gjeneallogjia e Shimit. Shimi ishte një qint vjeç, kur i lindi Arfakshadi, dy vjet pas përmbytjesë; 11 Edhe Shimi rroj, passi i lindi Arfakshadi, pesë qint vjet, edhe i lintnë bij e bija.

12 Edhe Arfakshadi rroj tridhjet' e pesë vjet, edhe i lindi Shellau; 13 Edhe Arfakshadi, rroj, passi i lindi Shellau, katrë qint e tre vjet, edhe i lintnë bij e bija.

14 Edhe Shellau rroj tri-dhjetë vjet, edhe i lindi Eberi; 15 Edhe Shellau rroj, passi i lindi Eberi, katrë qint e tre vjet, edhe i lintnë bij e bija.

16 Edhe Eberi rroj tri-dhjet' e katrë vjet, edhe i lindi Falegu; 17 Edhe Eberi rroj, passi i lindi Falegu, katrë qint e tri-dhjetë vjet, edhe i lintnë bij e bija.

18 Edhe Falegu rroj tri-dhjetë vjet, edhe i lindi Reuj; 19 Edhe Falegu rroj, passi i lindi Reuj, dy qint e nëntë vjet, edhe i lintnë bij e bija.

20 Edhe Reuj rroj tri-dhjet' e dy vjet, edhe i lindi Serugu; 21 Edhe Reuj rroj, passi i lindi Serugu, dy qint e shtatë vjet, edhe i lintnë bij e bija.

22 Edhe Serugu rroj tri-dhjetë vjet, edhe i lindi Nahori; 23 Edhe Serugu rroj, passi i lindi Nahori, dy qint vjet, edhe i lintnë bij e bija.

24 Edhe Nahori rroj njëzet e nëntë vjet, edhe i lindi Tharaj; 25 Edhe Nahori rroj, passi i lindi Tharaj, një qint e nëntë-mbë-dhjetë vjet, edhe i lintnë bij e bija.

26 Edhe Tharaj rroj shtatë-dhjetë vjet, edhe i lindi Abrami, Nahori, e Harani.

27 Edhe këjo është gjeneallogja e Tharajt; Tharajt i lindi Abrami, e Nahori, e Harani; edhe Haranit i lindi Lloti. 28 Edhe Harani vdiq përpara Tharajt, t' et, ndë vënt të të-lindurit të tij, ndë Urë të Halldhenjvet.

29 Edhe Abrami e Nahori muarrë gra për vetëhen' e tyre; emëri i gruas' s' Abramit ishte Sarë; edhe emëri i gruas' së Nahorit ishte Mellha, e bij' e Haranit, t' et të Mëllhasë, edhe t' et të Jiskasë. 30 Edhe Sara ishte shterpë; s' kishte fëmijë.

31 Edhe Tharaj mori Abramnë, të birrë edhe Llotnë, të birin' e Haranit, të nipnë, edhe Sarënë, të-ren' e tij, gruan' e të birt Abram; edhe duallë bashkë nga Ura e Halldhenjvet, që të venë ndë dhet të Hanaanit; edhe erthnë gjer ndë Harran, edhe ndënjnë atje.

32 Edhe ubënë ditt' e Tharaj dy qint e pesë vjet; edhe Tharaj vdiq ndë Harran.



Të-bërëtë - Krye 12

1 Edhe Zoti i tha Abramit, Dil nga dheu yt, edhe nga fisi yt, edhe nga shtëpia e t' yt et, nd' atë dhe që dotë të dëftenj ty; 2 Edhe dotë të bënj ty një komp të-math, edhe dotë të bekonj, edhe dotë madhëronj emërinë t' ënt; edhe dotë jesh për bekim; 3 Edhe dotë bekonj ata që të bekonjënë ty, edhe dotë mallëkonj ata që të mallëkonjënë ty; edhe mbë ty dotë bekonenë gjithë farat' e dheut.

4 Kështu Abrami vate, sikundrë i foli Zoti atij; edhe bashkë me atë vate edhe Lloti. Edhe Abrami ishte shtatë-dhjet' e pesë vjet ndë moshë, kur dolli nga Harrani. 5 Edhe Abrami mori Sarënë, gruan' e tij, edhe Llotnë, të birin' e të vëllajt, edhe gjithë gjën' e tyre sa kishinë fituarë, edhe njerëzitë që kishinë fituarë ndë harran, edhe duallnë që të vininë ndë dhet të Hanaanit; edhe erthnë ndë dhet të Hanaanit.

6 Edhe Abrami shkoj ndëpër atë dhe gjer ndë vëntt të Shiqemit, gjer ndë list të Morehut. Edhe Hanaanitëtë atëhere rrininë ndë këtë dhe. 7 Edhe Zoti i uduk Abramit, e tha, Farësë s' ate dot' j' a ap këtë dhe. Edhe Zotit që i uduk atij i ndërtoj atje një therore.

8 Edhe q' andej vate ndë malt, që është nga ana e të-lindurit të djellit të Vethilësë, edhe ngrehu tëndën' e tij, që kishte Vethilënë nga perëndon djelli, edhe Gainë nga lint djelli; edhe i ndërtoj atje një therore Zotit, edhe thërriti mb' emërin' e Zotit.

9 Edhe Abrami ungrit q' andej dyke bër' udhë e dyke vaturë nga an' e mes-ditësë.

10 Edhe ubë zi buke nd' atë dhe; edhe Abrami sbriti nd' Egjyptë për të ndënjur' atje; sepse zia ishte e-keqe ndë dhet.

11 Edhe Abrami, kur uafërua të hynte nd' Egjyptë, i tha Sarësë, gruas' së tij, Na tek e di se je grua e-bukurë ndë të-parë; 12 Edhe mundetë, kur të të shohënë Egjyptianëtë, të thonë, Këjo është gruaja e atij, edhe mua të më vrasënë, po ty të të ruanjënë të-gjallë. 13 Thuaj, të lutem, se je ime motërë, që të bënetë mirë për mua nga puna jote, edhe të më ruhetë jeta për tynë.

14 Edhe posa hyri Abrami nd' Egjyptë, Egjyptianënë panë gruanë se ishte fort e-bukurë. 15 Edhe të-parët' e Faraojt e pan' atë, edhe j' a lëvduanë Faraojt; edhe umuar gruaja ndë shtëpit të Faraojt. 16 Edhe për punë t' asaj Abramnë e mori me të-mirë; edhe kështu pat dhën, e qe, e gomarë, e shërbëtorë, e shërbëtore, e gomare, e kamilla.

17 Edhe Zoti nga pun' e Sarësë, gruas' së Abramit, plagosi Faraonë e shtëpin' e atij me plagë të-mëdha. 18 Edhe Faraoj thirri Abramnë, e tha, Ç' është këjo që më bëre? përse nukë më dëfteve se këjo është gruaja jote? 19 Përse the, Ime motërë është këjo? edhe kështu e mora grua për vetëhenë t' ime; edhe tashi, na gruaja jote; merr-e, edhe shko.

20 Edhe Faraoj urdhëroj njerës për atë; edhe ata e përcualln' atë, edhe gruan' e atij, edhe gjithë ç' kishtë.



Të-bërëtë - Krye 13

1 Edhe Abrami ungjit nga Egjypta, ay, edhe gjithë ç' kishte, edhe Lloti bashkë me atë, mb' anët të mes-ditësë. 2 Edhe Abrami ishte fort i-pasurë me bagëti, me ergënt, e me ar. 3 Edhe vate dyke bërë udhë nga an' e mesditësë gjer ndë Vethilë, gjer nd' atë vënt ku qe tenda e atij më përpara, ndër mest të Vethilës' e të Gaisë; 4 Ndë vëntt të theroresë që pat bërë atje herën' e-parë; edhe Abrami thirri atje mb' emërin' e Zotit.

5 Po edhe Lloti që ecënte bashkë me Abramnë kishte dhën, e qe, e tenda. 6 Edhe vëndi nuk' i nxinte ata, që të rrininë bashkë; sepse kishinë shumë gjë, kaqë sa s' muntninë të rrininë bashkë. 7 Edhe gjajti një qartë ndër mest të barinjvet të bagëtivet t' Abramit e të barinjvet të bagëtivet të Llotit. Edhe Hanaanitët' edhe Ferezitëtë atëhere rrininë nd' atë dhe.

8 Edhe Abrami i thotë Llotit, Të lutem, letë mos jetë qartë ndër mest meje e teje, e ndër mest të barinjvet të mi e të barinjvet të tu; sepse neve jemi vëllezër. 9 A nuk' është gjithë vëndi përpara teje? ndahu, të lutem, prej meje; ndë vafsh ti nga an' e-mëngjërë, unë dotë vete nga an' e-djathtë; a ndë vafsh ti nga an' e-djathtë, unë dotë vete nga an' e-mëngjërë.

10 Edhe Lloti ngriti syt' e tij, e pa gjithë fushën' e Jordanit, se ujitej mirë kudo, para se të prishte Zoti Sodomat e Gomorratë, posi kopështi i Zotit, posi dheu i Egjyptësë, kur vete njeriu ndë Zoarë. 11 Kështu Lloti sgjodhi për vetëhen' e tij gjithë fushën' e Jordanit, edhe Lloti ungrit e vate mb' anët që lint djelli; edhe undanë njëri prej tjatërit.

12 Abrami ndënji ndë dhet të Hanaanit, edhe Lloti ndënji ndër qytetet të fushësë, edhe nguli tendat' e ti gjer ndë Sodhomat. 13 Po njerëzit' e Sodhomavet ishinë të-liq edhe fajtorë kundrë Zotit fort tepërë.

14 Edhe Zoti i tha Abramit, passi unda Lloti prej atij, Ngre syt' e tu tashi edhe shih nga vëndi që je, drejt borës' e mes-ditës' e të-lindurit e të-perënduarit të djellit; 15 Sepse gjithë këtë dhe që sheh ty t' a kam për të dhënë, edhe farësë s' ate për gjithë jetënë. 16 Edhe dotë bënj farënë t' ënde posi rërën' e dheut, kaqë sa ndë munt ndonjë të numëronjë rërën' e dheut, atëhere dotë numëronet' edhe fara jote. 17 Ngreu, e ecë ndëpër dhet për së-gjati e për së-gjeri; sepse ty t' a kam për të dhënë atë.

18 Edhe Abrami ngriti tendën' e tij, edhe erdhi e ndënji ndaj lisavet të Mamrisë, të-cilëtë janë ndë Hebron; edhe ndërtoj atje Zotit një therore.



Të-bërëtë - Krye 14

1 Ndë ditt të Amarfelit, mbretit të Shenaarit, të Ariohut, mbretit t' Ellasarit, të Qedorllaomerit, mbretit t' Ellamit, edhe të Tidallit, mbretit të kombevet, 2 Këta bënë luftë me Beranë, mbretin' e Sodhomavet, edhe me Birshanë, mbretin' e Gomorravet, me Shinabinë, mbretin' e Admasë, edhe me Shemeberinë, mbretin' e Seboimvet, edhe me mbretin' e Bellasë (këjo është Zoara). 3 Këta të-gjithë umblothnë bashkë ndë fushët Siddimit, që është Deti i-Kripurë. 4 Dy-mbë-dhjetë vjet i shërbeninë Qedorllaomerit; edhe mbë të-tre-mbë-dhjettinë vit ngritnë krye. 5 Edhe mbë të-katrë-mbë-dhjettinë vit erdhi Qedorllaomeri, edhe mbretëritë që ishinë bashkë me atë, edhe u ranë Refaimvet ndë Ashtaroth-karnaim, edhe Zuzimvet ndë Ham, edhe Emimet ndë Sabi-kiriathaim, 6 Edhe Horitëvet ndë malt t' atyre Siir, gjer ndë El-faran, që është aferë shkretëtirësë. 7 Edhe ukthyenë e erthnë ndë En-mishpatë, që është Kadeshi, edhe i ranë gjithë vëndit t' Amalikut, edhe Amoritëvet që rrininë ndë Hasason-thamar.

8 Edhe dolli mbreti i Sodhomavet, edhe mbreti i Gomorravet, edhe mbreti i Admasë, edhe mbeti i Seboimvet, edhe mbreti i Bellasë, e-cila është Zoara, edhe bënë luftë kindr' atyreve ndë fushët të Siddimit, 9 Kundrë Qedorllaomerit, mbretit t' Ellamit, edhe kundrë Tidallit, mbretit të kombevet, edhe kundrë Amarfelit, mbretit të Shenaarit, edhe kundrë Ariohut, mbretit t' Ellasarit; katrë mbretër kundrë pesëve. 10 Edhe fusha e Siddimit ishte plot me puse pise. Edhe mbretërit' e Sodhomavet e të Gomorravet uthyen' e iknë, edhe ranë atje; edhe ata që mbetnë iknë ndë malt. 11 Edhe muarrë gjithë gjën' e Sodhomavet e të Gomorravet, edhe gjithë ushqimet' e atyreve, edhe shkuanë. 12 Muarrë edhe Llotnë, të birr' e të vëllajt t' Abramit, që rrinte ndë Sodhomat, edhe gjën' e atij, edhe shkuanë.

13 Edhe vate një nga ata që shpëtuanë, edhe i dha zë Abramit, Ebreut, i-cili rrinte ndaj lisavet të Mamri Amoritit, vëllajt të Eshkollit, edhe vëllajt t' Anirit, të-cilëtë ishinë të-kuvënduarë me Abrmnë. 14 Edhe Abrami kur dëgjoj se umuar rop i vëllaj, nxori njerëzit' e tij të-stërviturë, tre-qint e tetë-mbë-dhjetë veta, të-cilëtë kishinë lindurë ndë shtëpit t' atij edhe i ndoqi armiqtë gjer ndë Dan.

15 Edhe si i ndau të titë, uhoth kundr' atyreve natënë, ay edhe shërbëtorët' e tij, edhe i goditi, edhe i ndoqi ata gjer ndë Hoba, që bje mbë të-mëngjërë të Damaskësë. 16 Edhe pruri prapë gjithë gjënë, edhe pruri prapë edhe Llotnë, të vëllan' e tij, edhe gjën' e atij, edhe gratë, edhe gjindjenë.

17 Edhe kur kthenej Abrami nga prishja e Qedorllaomerit, edhe të mbretërvet që ishinë bashkë me atë, mbreti i Sodhomavet i dolli për të pritur' atë ndë fushët të Shabisë (që është Fusha e Mbretit).

18 Edhe Melqisedeku, mbreti Salimit, pruri jashtë bukë edhe verë; edhe ay ishte prift i Perëndis' së-Lartë. 19 Edhe e bekoj atë, e tha, I-bekuarë qoftë Abrami nga Perëndia i-Lartë, që është i zot' i qiellit edhe i dhëut; 20 Edhe i-bekuarë qoftë Perëndia që të dha ndë dorët armiqt' e tu. Edhe Abrami i dha atij një tëdhjettë nga të-gjitha.

21 Edhe mbreti i Sodhomavet i tha Abramit, Ep-më njerëzitë, edhe gjënë merr-e për vetëhenë t' ënde. 22 Po Abrami i tha mbretit të Sodhomavet, Unë ngrita dorënë t' ime mbë Zotinë, Perëndin' e-Lartë, të-zotin' e qiellit edhe të dheut, 23 Se s' kam për të marrë një fill peri a një rrip sholle a çdo gjë tjetërë që është jotja, që të mos thuash, se Unë e bëra të-pasurë Abraminë; 24 Përveç vetëmë asaj që hëngrrë të-rinjtë, edhe pjesës' së njerësvet që erdhë bashkë me mua, t' Anirit, t' Eshkollit, e të Mamrisë; këta let' a marrënë pjesën' e tyre.



Të-bërëtë - Krye 15

1 Pas këtyre punëve, erdhi fjala e Zotit te Abrami ndë të-faniturë, e i tha, Mos ufrikëso, Abram; unë jam mburonja jote; paga jote dotë jetë fort e-madhe. 2 Edhe Abrami tha, O Zot, o Perëndi, ç' dotë më apç, kur unë po shkonj pa djalë, edhe ay që dotë ketë shtëpinë t' ime është ky Eliezeri nga Damaska? 3 Prapë Abrami tha, Na tek nukë më dhe farë, edhe na tek dotë më trashëgonjë një shërbëtuar që ka lindurë ndë shtëpit t' ime.

4 Edhe na tek erdhi fjal' e Zotit tek ay, e i tha, Ky njeri nukë dotë jetë trashëgimtari yt; po trashëgimtari yt dotë jetë ay që dotë dalë nga të-përbrëndëshmet' e tua. 5 Edhe e pruri atë jashtë, e i tha, Tashi vështro lart ndë qiellt, edhe numëro yjtë, ndë munç t' i numëronjç ata; edhe i tha atij, Kështu dotë jetë fara jote. 6 Edhe ay besoj mbë Zotinë; edhe Zoti j' a numëroj atij për drjtëri.

7 Edhe i tha atij, Unë jam Zoti që të nxora nga Ura e Halldhenjvet, që të të ap ty këtë dhe për trashëgim. 8 Edhe ay tha, O Zot, o Perëndi, nga dot' a njoh se e kam për të trashëguar' atë? 9 Edhe ay i tha atij, Merr-më një mëshqere tre vjeç, edhe një dhi tre vjeç, edhe një dash tre vjeç, edhe një turtuli, edhe një pëllump. 10 Edhe ay mori për atë të-gjitha këto, edhe i çau ato ndë mest, edhe vuri gjithë-sicilënë copë kundruell shoqes' së saj; po zoqtë nuk' i çau. 11 Edhe shpes t' egrë sbritnë mbi kurmat, po Abrami i dëboj ata. 12 Edhe mbë të-perënduarët të djellit, Abrami ra mbë një gjumë të rëndë; edhe na një tmer errësire së-madhe tek ra mbi atë.

13 Edhe Zoti i tha Abramit, Me siguri t' a dish se fara jote dotë jetë e-huaj ndë një dhe që s' ësht' i tyre, edhe dot' i bënjënë shërbëtorë ata; edhe dot' i mundonjën' ata katrë qint vjet. 14 Po unë kombinë, tek i-cili dotë bënenë shërbëtorë, dot' a gjykonj; edhe pastaj dotë dalënë me gjë të-madhe. 15 Po ti dotë shkosh te atërit' e tu me paqtim; dotë kllitesh ndë varr me pleqëri të-mirë. 16 Edhe mbë të-katërtinë bres dotë kthenenë këtu; sepse edhe nuk' është mbushurë paudhëria e Amoritëvet.

17 Edhe kur perëndoj djelli, e uerr fort, na një kuminë që po nxirte tym, edhe një flakë zjarri, e-cila shkoj përmest atyre copavet. 18 Atë ditë Zoti bëri dhiatë me Abramnë, dyke thënë, Farësë s' ate j' a dhashë këtë dhe, që prej lumit t' Egjyptësë e gjer ndë lumët të-math, ndë lumët Evfrat; 19 Kenitetë, e Kenizitëtë, e Kadmonitëtë, 20 E Hittitëtë, e Ferizitëtë, e Rafaimëtë, 21 E Amoritëtë, e Hanaanitëtë, e Gjergjeshitëtë, e Jebusitëtë.



Të-bërëtë - Krye 16

1 Edhe Sara, gruaja e Abramit, nuk' i pillte fëmijë, edhe kishte një shërbëtore Egjyptiane që quhej Agarë. 2 Edhe Sara i tha Abramit, Na Zoti tek më bëri shterpë; hyrë, të lutem, te shërbëtoreja ime, mbase mos fitonj fëmijë me anë t' asaj. Edhe Abrami j' a dëgjoj fjalënë Sarësë.

3 Edhe Sara, gruaja e Abramit, mori Agarënë, Egjyptianenë, shërbëtoren' e saj, dhjetë vjet pas të-ndënjurit të Abramit ndë dhet të Hanaanit, edhe j' a dha Abramit, burrit të saj, që të ishte grua e atij. 4 Edhe ay hyri te Agara, edhë ajo umbars; edhe kur pa se umbars, e zonj' e asaj çpërnderonej përpara syvet t' asaj. 5 Atëhere Sara i tha Abramit, Paudhëria që më bënetë mua është detyrë mbë ty; Unë të dhashë shërbëtorenë t' ime ndë gjit; edhe kur pa ajo se umbars, unë uçpërnderova përpara syvet t' asaj; Zoti letë gjykonjë ndë mest meje e teje. 6 Po Abrami i tha Sarësë, Na shërbëtoreja jote tek është ndë dorët t' ënde, bën-i asaj si të jet' e-pëlqyerë ndë syt të tu. Edhe Sara e përdori atë ashpërë, edhe ajo iku nga syt' e asaj.

7 Po ëngjëlli i Zotit e gjeti atë përanë një burimi uji ndë shkretëtirët, përanë burimit që është mb' udhët për ndë Shur; 8 Edhe i tha, Agarë, shërbëtore e Sarësë, nga vjen? e ku po vete? Edhe ajo i tha, Po ikënj nga syt' e Sarësë, s' ime zonje. 9 Edhe ëngjëlli i Zotit i tha asaj, Kthehu te jot' zonjë, edhe upërunj ndënë duart t' asaj. 10 Pastaj ëngjëlli i Zotit i tha asaj, Dotë shumonj fort farënë t' ënde, kaqë sa të mos numëronetë dot nga shumica. 11 Edhe ëngjëlli i Zotit i tha asaj, Na ti tek je me barrë, edhe dotë pjellç djalë, edhe dot' j' a quanjç emërinë Ismail, sepse Zoti dëgjoj shtrëngimnë t' ënt. 12 Edhe ky dotë jetë posi një gomar i-egërë ndër mest të njerësvet; dora e atij dotë jetë kundrë të-gjithëve, edhe dora e të-gjithëve kundr' atij; edhe dotë rrijë përpara syvet të gjithë vëllezërvet të tij.

13 Edhe Agara e quajti emërin' e Zotit që i fliste asaj, Ti je Perëndi që sheh; sepse tha, A nukë pashë edhe unë këtu atë që më sheh? 14 Përandaj ay pus uquajt Bir-llahai-roi*); na tek është ndër mest të Kadeshit e të Beredit.

*) Pusi i të-gjallit që sheh.

15 Edhe Agara i polli Abramit një djalë; edhe Abrami e quajti emërin' e të birt, që i polli Agara, Ismail.

16 Edhe Abrami ishte tetë-dhjet' e gjashtë vjeç, kur Agara i polli Abramit Ismailnë.



Të-bërëtë - Krye 17

1 Edhe kur ishte Abrami nëntë-dhjet' e nëntë vjeç, Zoti i uduk Abramit, e i tha, Unë jam Perëndia Gjithëpushtetësi; ecë përpara meje, edhe bënu i-mbaruarë. 2 Edhe dotë bënj dhiatënë t' ime ndër mest meje e teje, edhe dotë të shumonj fort tepërë.

3 Edhe Abrami ra mbi faqet të tij; edhe Perëndia i foli atij, dyke thënë, 4 Sa prej meje, na dhiata ime është me ty, edhe dotë bënesh atë i shumë kombeve. 5 Edhe emëri yt nukë dotë quhetë më Abram, po emëri yt dotë jetë Abraam; sepse të bëra atë të shumë kombeve. 6 Edhe dotë të shtonj fort tepërë, edhe dotë bënj kombe prej teje, edhe dotë dalënë mbretër prej teje. 7 Edhe dotë vë dhiatënë t' ime ndër mest meje e teje edhe të farësë s' ate pas teje ndë brezat t' atyre për dhjatë të-përjetëshme, që të jem Perëndia te ti edhe te fara jote pas teje. 8 Edhe dot' ap ty edhe farësë s' ate pas teje dhenë ndë të-cilët rri i-huaj, gjithë dhen' e Hanaanit, për trashëgim të-përjetëshm; edhe dotë jem Perëndia i atyreve.

9 Edhe Perëndia i tha Abraamit, Edhe sa për tynë, ti dotë ruanjç dhiatënë t' ime, ti edhe fara jote pas teje ndë brezat të tyre. 10 Këjo është dhiata ime, që dotë ruani ndër mest meje e juve, edhe të farësë s' ate pas teje; ndër mest t' uaj çdo mashkull dotë rrethpritetë. 11 Edhe dotë rrethpriteni ndë misht të lafshës' s' uaj, edhe këjo dotë jetë për shënjë të dhiatësë ndër mest meje e juve. 12 Edhe tetë ditsh djalë dotë rrethpritetë ndër ju, çdo mashkull ndë brezat t' uaj, si ay që ka lindurë ndë shtëpit, ashtu edhe ay që ëshfë blerë me ergjënt prej ndonjëj të-huaji, i-cili nuk' është prej farësë s' ate. 13 Pa fjalë ay që ka lindurë ndë shtëpit t' ënde, edhe ay që është blerë me ergjëndinë t' ënt, duhetë të rrethpritetë; edhe dhiata ime dotë jetë ndë misht t' uaj për dhiatë të-përjetëshme. 14 Po mashkulli i-parrethprerë, të-cilit mishi i lafshësë nuk' i rrethpritetë, ay shpirt dotë vdiretë nga mezi i gjindjesë s' uaj; sepse prishi dhiatënë t' ime.

15 Edhe Perëndia i tha Abraamit, Sa për Sarënë, gruanë t' ënde, nukë dot' j' a quajnç më emërinë Sarë, po Sarrë*) dotë jet' emëri i asaj. 16 Edhe dota bekonj atë, edhe dotë të ap djalë nga ajo; po, dot' a bekonj atë, edhe dotë bënetë mëmë kombeve; mbretër gjindjeve dotë dalënë prej asaj.

*) Prinsesë, Zonjë.

17 Atëhere Abraami ra mbi faqet të tij, edhe qeshi, e tha ndë zëmërët të tij, Një qint vjeç burri dot' i lintnjë djalë? edhe Sarra, nëntë-dhjetë vjeç grua, dote pjellë? 18 Edhe Abraami i tha Perëndisë, Rroftë Ismaili përpara teje!

19 Edhe Perëndia tha, Po, me të-vërtetë Sarra, gruaja jote, dotë të pjellë djalë edhe dot' j' a quanjç atij emërinë Isaak; Edhe dotë vë dhiatënë t' ime me atë për dhiatë të-për-jetëshme, edhe me farën' e atij pas atij.

20 Edhe për Ismailinë, të dëgjova; na tek e bekova atë, edhe dot' a shtonj, edhe dot' a shumonj fort tepërë; dot' i lintnjënë dy-mbë-dhjetë zotërinj, edhe dot' e bënj atë komp të-math. 21 Po dhiatënë t' ime dot' a vë me Isaaknë, që dotë të pjellë Sarra, mbë këtë kohë, motinë që vjen. 22 Edhe si mbaroj të-foluritë me atë, Perëndia hipi lart nga Abraami.

23 Edhe Abraami mori Ismailinë, të birrë, edhe gjith' ata që kishinë lindurë ndë shtëpit të tij, edhe gjith' ata që kishte blerë me ergjënt të tij, çdo mashkull nga njerëzit' e shtëpis' s' Abraamit, edhe u rrethpreu mishin' e lafshës' s' atyre ndë gjithatë ditë, sikundrë Perëndia i tha atij. 24 Edhe Abraami ishte nëntë-dhjet' e nëntë vjeç, kur urrethpre ndë misht të lafshës' së tij. 25 Edhe Ismaili, i bir' i ati, ishte tetë-mbë-dhjetë vjeç, kur urrethpre ndë misht të lafshës' së ti. 26 Gjithatë dithë urrethpre Abraami edhe Ismaili, i bir' i atij. 27 Edhe gjithë njerëzit' e shtëpis' s' atij, ata që kishinë lindurë ndë shtëpit t' atij, edhe ata që ishinë blerë me ergjënt nga kombe të-huaj, urrethprenë bashkë me atë.



Të-bërëtë - Krye 18

1 Edhe Zoti i uduk ati ndaj lisavet të Mamrisë, tek po rrinte ndë derët të tendësë ndë vapët të ditësë. 2 Edhe ay ngriti syt' e tij, edhe pa, edhe na tre burra tek po rrininë përpara atij; edhe si i pa ata, usul nga der' e tendësë që t' u dallë përpara, edhe unji vetëhen' e ti gjer përdhje; 3 Edhe tha, Zoti im, ndë kam gjeturë hir përpara syvet të ty, mos ikë, të lutem, nga shërbëtori yt. 4 Letë bjenë, të lutem, pak ujë, edhe lani këmbëtë t' uaj, edhe prëhi ndënë list. 5 Edhe unë dotë bje pakëzë bukë, edhe forconi zëmërënë t' uaj, pastaj dotë shkoni; sepse për këtë shkuatë nga shërbëtori juaj. Edhe ata thanë, Bëj kështu, si the.

6 Edhe Abraami vate me vrap ndë tendët te Sarra, edhe tha, Çpejto, e ngjish tri masa mjelli të-mirë, edhe bëj kuleç. 7 Edhe Abraami vate me vrap ndër lopët, edhe mori një viç të-kërthinjtë e të-mirë, edhe ja dha shërbëtorit; edhe ay çpejtoj t' a bënte gati. 8 Pastaj mori gjalpë e qumësht, edhe viçinë që kishte bërë gati, edhe i vuri përpara atyreve; edhe ndënji afërë atyreve, ndënë list; edhe ata hëngrrë.

9 Edhe i than' atij, Ku është Sarra, gruaja jote? Edhe ay tha, Na, ndë tendët. 10 Edhe ay tha, Pa fjalë dotë kthenem te ti pas një moti ndë këtë kohë; edhe na, Sarra, gruaja jote, dotë këtë bir. Edhe Sarra dëgjoj ndë derët të tendësë, që ishte prapa atij.

11 Edhe Abraami e Sarra ishinë pleq edhe të-shkuarë ndë moshët; Sarrësë i kishinë mbeturë të-ardhurat' e gravet. 12 Edhe Sarra qeshi me vetëhen' e saj, dyke thënë, Passi umblaka, a dot' a kem këtë gëzim, kur edhe im zot është plak? 13 Edhe Zoti i tha Abraamit, Përse qeshi Sarra, dyke thënë, Passi umblaka unë, a dotë piell me të-vërtetë? 14 A ka gjë që s' munt t' a bënjë Zoti? pas një viti, ndë kohët që ndava, dotë kthenem tek ti, edhe Sarra dotë ketë bir. 15 Atëhere Sarra mohoj, e tha, Nukë qesha; sepse pati frikë. Edhe ay tha, Jo, po qeshe.

16 Edhe burratë ugritnë q' andej, edhe j' a mbajtnë për ndë Sodhoma; edhe Abraami dolli bashkë me ata që t' i përcillte. 17 Edhe Zoti tha, A dot' a fsheh nga Abraami atë që po bënj, 18 Kur Abraami pa fjalë dotë bënetë një komp i-math e i-fortë, edhe gjithë kombet' e dheut dotë bekonenë mb' atë? 19 Sepse e njoh atë, se dotë porositnjë bijt' e tij edhe shtëpin' e tij pas vetëhes' së tij të ruanjënë udhën' e Zotit, që të bënjënë drejtëri e gjyq; që të bjerë Zoti mbi Abraamnë gjithë sa foli për atë. 20 Edhe Zoti tha, Me-qënë-që klithma e Sodhomavet edhe e Gomorravet është fort e-madhe, edhe me-qënë-që faji i atyre është fort i-rëndë, 21 Dotë sbres tashi, edhe dotë shoh ndë punuanë tej-për-tej pas klithmësë që vjen tek unë; ndë mos, po t' a di.

22 Edhe burratë iknë q' andej, edhe vanë drejt për ndë Sodhoma; po Abraami edhe po qëndronte përpara Zotit. 23 Edhe Abraami uafërua e tha, Mos dotë prishç të-drejtinë bashkë me të-ligunë? 24 Mundetë të ketë pesëdhjetë të-drejtë ndë qytett; dot' e prishç edhe nukë dot' e ndjesh vëndinë për të pesë-dhjetë të-drejtëtë që janë nd' atë? 25 Qoftë lark prej teje të bënjç të-këtillë punë, të vrasç të-drejtinë bashkë me të-ligunë, që kështu i-drejti të jetë posi i-ligu; qoftë lark prej teje; Gjykatësi i gjithë dheut a nukë dotë bënjë gjyq të-drejtë? 26 Edhe Zoti tha, Ndë gjeça pesë-dhjetë të-drejtë ndë qytett të Sodhomavet, atëhere dot' a ndjenj gjithë vëndinë për ata.

27 Edhe Abraami upërgjeq e tha, Na tashi tek kuxova t' i flas Zotit t' im, ndonëse jam pluhur' edhe hi; 28 Mundetë të mungonjënë pesë veta nga të pesë-dhjetëtë të-drejtë; dot' e prishç gjithë qytetnë, sepse mungojnë pesë veta? Edhe Zoti tha, Nukë dot' e prish atë, ndë gjeça atje dyzet e pesë të-drejtë.

29 Edhe Abraami i foli edhe prapë atij, edhe tha, Mundetë të gjëndenë atje dyzet të-drejtë. Edhe Zoti tha, Nukë dot' a prish atë, për hirin' e të dyzetvet.

30 Edhe Abraami tha, Letë mos zëmëronetë Zoti, ndë folça edhe më; mundetë të ket' atje tri-dhjetë. Edhe ay tha, Nukë dot' a prish atë, ndë gjeça atje tri-dhjetë.

31 Edhe Abraami tha, Na tashi tek kuxova t' i flas Zotit; mundetë të gjëndenë atje njëzet. Edhe ay tha, Nukë dot' e prish, për hirin' e të njëzetvet.

32 Edhe Abraami tha, Letë mos zëmëronetë Zoti, edhe dotë flas vetëmë edhe këtë herë; mundetë të gjëndenë atje dhjetë. Edhe Zoti tha, Nukë dot' a prish, për hirin' e të dhjetëvet.

33 Edhe Zoti iku, posa pushoj së foluri me Abraamnë; edhe Abraami ukthye ndë vëntt të tij.



Të-bërëtë - Krye 19

1 Edhe të dy ëngjëjtë erdhë ndë Sodhomat mbrëmanet; edhe Lloti po rrinte ndë portët të Sodhomavet; edhe Lloti i pa ata; edhe ungrit të dilte përpara atyre; edhe unji faqen' e tij gjer përdhe, 2 E tha, Na, o zotërinjt' e mi, kthehuni, u lutem, ndë shtëpit të shërbëtorit t' uaj, edhe rrini tërë natënë, e lani këmbëtë t' uaj; edhe ndë mëngjest si të ngrihi dotë shkoni udhësë s' uaj. Edhe ata thanë, Jo, po mb' udhët këtu dot' a shkojmë tërë natënë. 3 Edhe passi i shtrëngoj ata tepërë, ukthyenë tek ay, edhe hynë ndë shtëpit t' atij; edhe u bëri atyreve gosti, edhe poqi kuleç pa brumë, edhe hëngrrë.

4 Po përpara se të flininë, burrat' e qytetit, burrat' e Sodhomavet, të-rinj edhe pleq, gjithë gjindja prej çdo shtëpishte, qerthëlluanë shtëpinë; 5 Edhe i thërrisninë Llotit, e i thoshinë, Ku janë ata burra që hynë sonte tek ti? nxir-i ata udër ne t' i njohëmë. 6 Atëhere Lloti dolli tek ata ndë derët, edhe mbylli derënë prapa tij, 7 E tha, U lutem, o vëllezërit' e mi, mos bëni këtë të-keqe. 8 Na tek kam dy bija, që s' kanë njhurë burrë; u lutem, let' u' a nxjer ato jashtë, edhe bëni me ato si të jetë mirë udër syt t' uaj; vetëmë këtyre njerësve mos u bën: gjë të-keqe; sepse për këtë erdhë ndënë hijet të shtëpisë s' ime. 9 Edhe ata thanë, Hiqu prapa. Edhe thanë, Ky i-huaj erdhi të rrijë këtu edhe kërkon të jet' edhe gjykatës; tashi dotë sillemi mëkeq me ty, se me ata. Edhe e shtrënguanë keq njerinë, po, Llotinë, edhe uafëruanë që të thyeninë derënë: 10 Po burratë ndejtinë duart' e tyre, edhe e hoqnë Llotinë ndë shtëpit përanë vetëhes' së tyre, edhe mbyllnë derënë. 11 Po ata njerës që ishinë ndë derët të shtëpisë i goditnë me verbësirë; që nga i-vogëli e gjer te i-madhi, kaqë sa ulothnë dyke kërkuarë derënë.

12 Edhe burrat' i thanë Llotit, A ke këtu tjatëtë njeri? dhëndërr, a bij, a bija, a çdo tjetërë njeri që ke ndë qytet, nxir-i nga ky vënt; 13 Sepse neve po e prishëmë këtë vënt, sepse klithma kundr' atyreve ushumua përpara Zotit, edhe Zoti na dërgoj që t' a prishëm' atë. 14 Dolli pra Lloti, edhe u foli dhëndurrëvet të tij, që ishinë për të umartuarë me të bijat' e atij, e tha, Ngrihi, dilni nga ky vënt; sepse Zoti po prish qytetnë. Po dhëndurrëvet të tij uduk se sikur tallej.

15 Edhe kur usbardhëllua, ëngjëjt' e nxituanë Llotinë, dyke thënë, Ngreu, merr gruanë t' ënde, edhe të dy t' ët bija që gjëndenë këtu; që të mos humbesh edhe ti ndë paudhërit të qytetit. 16 Po passi mënonte, rroknë dorën' e atij, edhe dorën' e gruas' s' atij, edhe duart' e të dy bijavet t' atij, (sepse i udhëmp Zotit për atë), e e nxuarr' atë, edh' e vunë jashtë qytetit. 17 Edhe kur i nxuarrë ata jashtë, njëri nga ata tha; Shpëto jetënë t' ënde; mos vështro prapa teje, as mos rrish asgjëkundi ndë gjithë këtë fushë; ikë ndë malt, që të mos humbesh. 18 Edhe Lloti u tha atyre, Mos kështu, o Zot, të lutëm; 19 Na shërbëtori yt tek gjeti hir përpara teje, edhe madhove përdëllimnë t' ënt, që tregove tek unë, dyke shpëtuarë jetënë t' ime; po unë s' munt të ikënj ndë malt, e kam frikë se mos më harrinjë e-keqeja, edhe vdes. 20 Të lutem, na ky qytet është afërë që të ikënj atje, edhe ësht' i-vogëlë; letë shpëtonj atje, (a nuk' ësht' i-vogëlë?) edhe dotë rronjë shpirti im. 21 Edhe Zoti i tha atij, Na tek të dëgjova edhe për këtë punë, të mos e prish qytetnë për të-cilinë fole; 22 Çpejto, e shpëto atje; sepse nukë dotë munt të bënj asgjë, gjersa të veç atje. Përandaj emëri i qytetit uquajt Zoarë*).

*) i-vogëlë.

23 Edhe djelli lindi mbi dhet, kur hyri Lloti ndë Zoarë.

24 Atëhere Zoti lëshoj mbi Sodhomat e mbi Gomorrat shi squfuri e zjarri prej Zotit nga qielli; 25 Edhe prishi ata qytete, edhe tërë fushënë, edhe gjithë vëndësit' e qytetevet, edhe çdo që rritetë mbi dhet. 26 Po gruaja e atij prapa atij vështroj prapa, edhe ubë shtyllë kripe.

27 Edhe Abrami mëngoj ndë mëngjest e erdht nd' atë vënt ku pat ndënjurë përpara Zotit; 28 Edhe hodhi sytë drejt Sodhomavet e Gomorravet, edhe drejt Sodhomavet e Gomorravet, edhe drejt gjithë vëndit të fushësë, edhe pa, edhe na tek po hipënte tym nga dheu posi tym kumine.

29 Kështu pra, kur prishi Perëndia qytetet' e fushësë, Perëndisë i ra ndër mëntt Abraami, edhe Llotin' e nxori nga mezi i prishjesë, kur prishi qytetetë, ndë të-cilët rrinte Lloti.

30 Edhe Lloti dolli nga Zoara, e hipi e ndënji ndë malt, edhe të dy të bijat' e atij bashkë me atë; sepse pat frikë të rrinte ndë Zoarë; edhe ndënji ndë një shpellë ay edhe të dy të bijat' e atij.

31 Edhe m' e-madhja i thotë më së-vogëlësë, Ati ynë është plak, edhe njeri nukë ka mbi dhet që të gynjë ndër ne pas mënyrës' së gjithë botësë; 32 Eja, let' a bëjmë atinë t' ënë të pijë verë, edhe letë flemë bashkë ne atë, që të ruajmë farë nga ati ynë. 33 E bënë pra t' an' e tyre të pje verë atë natë; edhe hyri m' e-madheja, e flejti bashkë me t' anë; po ay nukë kupëtoj as kur ra ajo, as kur ungrit. 34 Edhe mbë të nesërmet i tha më e-madheja më së-vogëlësë, Na unë tek flejta dje natënë bashkë me atinë t' ënë; let' a bëjm' atë të pijë verë edhe sonte, edhe hyrë ti, e bjerë bashkë me atë, që të ruajmë farë nga ati ynë. 35 E bënë pra t' an' e tyre të pijë verë edhe atë natë; edhe ungrit m' e-vogëla, e flejti bashkë me atë; po ay nukë kupëtoj as kur ra ajo, as kur ungrit. 36 Kështu umbarsnë të dy të bijat' e Llotit prej atit të tyre. 37 Edhe m' emadheja polli djalë, edhe emërin' e ati e quajti Moab; ky është i ati i Moabitëvet gjer mbë këtë ditë. 38 Pastaj polli djalë edhe m' evogëla, edhe e quajti emërin' e atij Ben-ammi; ky është i ati i Ammonitëvet gjer mbë këtë ditë.



Të-bërëtë - Krye 20

1 Edhe Abraami unis që andej për ndë anët të mesditësë, edhe ndënji ndër mest të Kadeshit e të Shurit; edhe ndënji i-huaj ndë Gjerarë. 2 Edhe Abraami tha për Sarrënë, gruan' e tij, Këjo është ime motërë. Edhe Abimelehu, mbreti i Gjerarësë, dërgoj, e e mori Sarrënë. 3 Po Perëndia erdhi tek Abimelehu natënë nd' ëndërrë, e i tha, Na ti tek vdes për punë të gruasë që more; sepse ajo është martuarë me burrë. 4 Edhe Abimelehu nuk' ishte afëruarë tek ajo; edhe tha, Zot, a dotë vrasç një komp të-drejtë? 5 A nukë më tha ay vetë, Këjo ëshë ime motërë? Edhe ajo, vet' ajo tha, Ky është im vëlla. Me të-kthjellëtë të zëmërësë s' ime, edhe me të-drejtë të duarvet të mia e bëra këtë. 6 Edhe Perëndia i tha atij bd' ëndërrë, Po, un' e di se me të-kthjellëtë të zëmërësë s' ate e bëre këtë; andaj edhe unë të ndalova të mos fëjenjç kundrë meje; për këtë nukë të lashë t' a ngasç atë. 7 Tashi pra kthe-j' a gruanë burrit të saj; sepse është profit, edhe dotë lutetë për ty, edhe dotë rronjç; po ndë mos j' a dhënjç atë prapë, t' a dish se pa fjalë dotë vdesç, ti, edhe gjithë të-lutë.

8 Edhe Abimelehu ungrit çpejt ndë mëngjest, edhe thirri gjithë shërbëtorët' e tij, edhe i rrëfeu gjithë këto gjërëra ndë veshët t' atyre; edhe njerëzit' ufrikësuanë fort. 9 Pastaj Abimelehu thirri Abraamnë, e i tha, Ç' është këjo që na bëre? edhe ç' faj të kam bërë unë ty, që prure mbi mua e mbi mbretërit t' ime faj të-math? bëre një punë tek unë që nukë duhej të bënej. 10 Edhe Abimelehu i tha Abraamit, Ç' pe, që bëre këtë punë? 11 Edhe Abraamit tha, Sepse unë umenduashë, Me të-vërtetë s' ka frikë Perëndie ndë këtë vent; edhe dotë më vrasënë për guanë t' ime. 12 Po me gjithë këto ajo është me të-vërtetë ime motërë, bij' e t' im et, po jo bij' e s' im' mëje; edhe ubë gruaja ime. 13 Edhe kur më bëri Perëndia të dal nga stëpia e t' im et, i thash' asaj, Këtë të-mirë të më bënjç mua; mbë çdo vënt që të vemi, thuaj për mua, Ky është im vëlla.

14 Edhe Abimelehu mori dhën, e qe, e shërbëtorë, e shërbëtore, e j' a dha Abraamit; i dha prapë edhe Sarrënë, gruan' e atij. 15 Edhe Abimelehu tha, Na dheu im tek është përpara teje; rri ku të të pëlqenjë. 16 Edhe Sarrës' i tha, Na tek i dhashë një mijë copë ergjëndi t' yt vëllaj; na ay është për ty një mbulesë sysh ndër gjith' ata që janë bashkë me ty; edhe përpara gjithëve dotë jesh e-drejtëruarë.

17 Edhe Abraami i ulut Perëndisë; edhe Perëndia shëroj Abimelehunë, edhe gruan' e atij, edhe shërbëtoret' e atij, edhe puallnë fëmijë. 18 Sepse Zoti kishte mbyllurë gjithë shtratetë ndë shtëpit t' Abimelehut për punë të Sarrësë, gruas' s' Abraamit.



Të-bërëtë - Krye 21

1 Edhe Zoti erdhi e pa Sarrënë, sikundrë pat thënë edhe Zoti i bëri Sarrësë sikundrë i pat folurë. 2 Edhe Sarra umbars, e i polli Abraamit një djalë ndë pleqërit t' atij, mb' atë kohë të-ndarë, që i pat thënë ati Perëndia. 3 Edhe Abraami e quajti emërin' e të birt, që i lindi atij, të-cilinë ja polli ati Sarra, Isaak. 4 Edhe Abraami rrethpreu të birin' e tij Isaak të-tettënë ditë, sikundrë e pat urdhëruar' atë Perëndia. 5 Edhe Abraami ishte një qint vjeç, kur i lindi atij i biri Isaak. Edhe Sarra tha, Perëndia më bëri të qeshë kushdo të dëgjonjë dotë qeshnjë bashkë me mua. 7 Edhe tha, Kush munt t' i thoshte Abraamit, se Sarra dot' u epte sisë djemuve? sepse i polla atij djalë ndë pleqërit t' atij.

8 Edhe çuni urrit, edhe ucvorth; edhe Abraamit bëri një gosti të-madhe atë ditë që ucvorth Isaaku. 9 Edhe Sarra pa të birin' e Agarësë, Egjyptianesë, që j' a pat pjellë Abraamit, se po përqeshte Isaakunë. 10 Përandaj i tha Abraamit, Dëbo këtë shërbëtore, edhe të birr' e asaj; sepse s' ka për të trashëguarë i bir' i kësaj shërbëtoreje bashkë me t' im bir, me Isaakunë.

11 Edhe këjo punë uduk fort e-rëndë ndë syt t' Abraamit për të birrë. 12 Po Perëndia i tha Abraamit, Letë mos të duket' e-rëndë këjo ndë syt të tu për çuninë, edhe për shërbëtorenë t'ëndë; mbë gjithë sa që të thotë ty Sarra, dëgjo-i fjalët' e asaj; sepse mbë Isaakunë dotë quhetë fara jote. 13 Po edhe prej birit të shërbëtoresë s' ate dotë bënj një komp, sepse është fara jote.

14 Edhe Abraami ungrit çpejt ndë mëngjest, e mori bukë, e një calik me ujë, edhe j' a dha Agarësë, edhe ja vuri mbi krahë; i dha edhe djalënë, edhe e dëboj atë. Edhe ajo iku e sillej andej e këtej ndë shkretëtirët të Beershebasë. 15 Edhe passi umbarua ujëtë ndë calikt, hodhi djalënë ndënë një shqurrë. 16 Edhe vate e ndënji përkundruell ati, lark sa një të-shtënë hargu; sepse tha, Të mos shoh vdekjen' e djalit. Edhe ndënji përkundruell atij, edhe ngriti zën' e saj e qau.

17 Edhe Perëndia e dëgjoj zën' e djalit; edhe ëngjëlli i Perëndisë i thirri Agarësë nga qielli, edhe i tha asaj, Ç'ke Agarë? mos ufirkëso; 18 Sepse Perëndia dëgjoj zën' e djalit nga vëndi ku është; ngreu, e merr djalënë, edhe mbaj-e ndë dorët t'ëndë; sepse dot' a bënj atë një komp të-math. 19 Edhe Perëndia i hapi asaj sytë, edhe pa një pus me ujë; edhe vate, e mbushi calikunë me ujë, edhe i dha djalit të pijë.

20 Edhe Perëndia ishte bashkë me djalinë; edhe ay urrit, edhe ndënji ndë shkretëtirët, edhe ubë një harkuar. 21 Edhe ndënji ndë shkretëtirët të Faranitë edhe e ëma i mori grua nga dheu i Egjyptësë.

22 Edhe nd' atë kohë Abimeleku, bashkë me Fihollinë, kryeushtëtorin' e fuqis' së tij, i foli Abraamit, dyke thënë, Perëndia është bashkë me ty mbë çdo punë që bën; 23 Tashi pra bëmë be këtu mbë Perëndinë, se nukë dotë tregonesh i-pabësë as mbë mua, as mbë djalinë t' im, as mbë nipinë t' im; po pas përdëllimit që të bëra dotë bënjç mbë mua edhe mbë dhenë, ndë të-cilët erdhe i-huaj edhe ndënje. 24 Edhe Abraami tha, Dotë bënj be.

25 Edhe Abraami qërtoj Abimelehunë për pusin' e ujit që rrëmbyenë shërbëtorët' e Abimelekut. 26 Po Abimelehu tha, Nukë di kush e bëri këtë punë; edhe as ti nukë më dhe zë, as unë nukë dëgjova për këtë, veç se sot. 27 Edhe Abraami mori dhën, e qe, e j' a dha Abimelehut; edhe të dy lithnë kuvent. 28 Edhe Abraami vuri mbë nj' anë shtatë shqera femërë nga tufa. 29 Edhe Abimelehu i tha Abraamit, Ç' janë këta të shtatë shqera femërë që vure mbë nj' anë? 30 Edhe ay tha, Se këta të shtatë shqera femërë dot' i marrç nga dora ime, që të jenë për dëshmi tek unë, se un' e miha këtë pus. 31 Përandaj e quajti atë vënt Beer-Sheba, sepse të dy bënë be atje. 32 Këshu lithnë kuvënt ndë Beer-Sheba; Edhe ungrit Abimelehu, si edhe Fiholli, kryeushtëtori i fuqis' s' atij, edhe ukthyenë ndë dhet të Filistinëvet.

33 Edhe Abraami mbolli një pyll ndë Beer-Sheba, edhe thërriti atje, mb' emërin' e Zotit, të Perëndis' së-përjetëshm. 34 Edhe Abraami ndënji i-huaj shumë dit ndë dhet të Filistinëvet.



Të-bërëtë - Krye 22

1 Edhe pas këtyre punëve Perëndia e provoj Abraamnë, edhe i tha, Abraam. Edhe ay tha, Na ku jam. 2 Edhe Perëndia tha, Tashi merr t' ët bir, birinë t' ënt të-vetëmë, të-cilin' e do, Isaakunë, edhe shko ndë vëntt të Moriahut; edhe bjer-e atje për kurban të gjithë-djegurë përmbi një mal që të kam për të thënë.

3 Edhe Abraami ungrit çpejt ndë mëngjest, edhe i vuri samarrë gomares' se tij, edhe mori me vetëhe dy veta nga shërbëtorët' e ti, edhe Isaakunë, të birrëë edhe çau dru për kurbanin' e-gjithëdjegurë, edhe ungrit e vate nd' atë vënt që i tha Perëndia. 4 Edhe të-tretënë ditë Abraami ngriti syt' e tij, edhe pa vëndinë për së-largu. 5 Edhe Abraami u tha shërbëtorëvet të ti, Ju rrini këtu bashkë me gomarenë, po un' edhe djali dotë vemi gjer atje; edhe passi të falemi, dotë kthenemi te ju. 6 Edhe Abraami mori drutë për kurbanin' e-gjithëdjegurë, edhe j' a ngarkoj Isaakut, të birit; edhe vetë mori ndë dorët të ti zjarrin' edhe thikënë; edhe vanë të dy bashkë.

7 Edhe Isaaku i foli Abraamit, t' et, edhe i tha, Ata im. Edhe ay tha, Këtu jam, o biri im. Edhe ay tha, Na zjarri edhe drutë; po ku është berri për kurban të-gjithëdjegurë? 8 Edhe Abraami tha, Perëndia, o djali im, dot' a bënjë gati vetë berrinë për kurban të-gjithëdjegurë. Edhe ecëninë të dy bashkë.

9 Edhe si erdhë nd' atë vënt që i kishte thënë Perëndia, Abraami ndërtoj atje një therore, edhe radhiti drutë, edhe si lidhi Isaakunë, të birrë, e vuri mbi theoret sipërë druvet. 10 Edhe Abraami ndejti dorën' e tij, e mori thikënë që të therte të birrë. 11 Po ëngjëli i Zotit i thërriti ati nga qielli, e tha, Abraam, Abraam; edhe ay tha, Na ku jam. 12 Edhe ay tha, Mos vërë dorënë t' ënde mbi djalthinë, edhe mos i bëj gjëkafshë; sepse tashi e njoha se i ke frikë Perëndisë, se nukë m' a mohove mua t' ët bir, dialinë t' ënt të-vetëmë. 13 Edhe Abraami ngriti syt' e tij, e pa, edhe na prapa tij një dash, që ishte zënë nga brirët' e tij mbë një dru të-dëndurë; edhe Abraami erdhi, e mori dashnë, edhe e pruri për kurban të-gjithëdjegurë ndë vëntt të të birt. 14 Edhe Abraami e quajti atë vënt ADONAI-jireh, sikundrë thuhetë edhe sot, Ndë malt të Zotit dotë bënetë gati.

15 Edhe ëngjëlli i Zotit i thërriti Abraami për së dyti nga qielli, 16 E tha, Bëra be mbë vetëhenë t' ime, thotë Zoti, se me-qënë-që bëre këtë punë, edhe nukë më mohove t' ët bir, djalënë t' ënt të-vetemë, 17 Me bekim dotë të bekonj, edhe me të-shumuarë dotë shumonj farënë t' ënde posi yjt' e qiellit, e posi rërënë që është ndë buzët të detit; edhe fara jote dotë pushtonjë dyert' e armiqvet të saj; 18 Edhe ndë farët t' ënde dotë bekonenë gjithë kombet' e dheut; sepse i dëgjove zërit t' im. 19 Pastaj Abraami ukthye te shërbëtorët' e tij; edhe, si ungritnë, vanë bashkë ndë Beer-sheba; edhe Abraami ndënji ndë Beer-sheba.

20 Edhe pas këtyre punëve, i dhanë zë Abraamit, dyke thënë, Na Millkaja tek i polli edhe ajo bij Nahorit, t' yt vëllaj, 21 Uzinë, të-parëlindurin' e atij, edhe Buzinë. të vëllan' e atij, edhe Kemuilinë, t' an' e Aramit; 22 Edhe Kesedinë. edhe Hazonë, edhe Pildashinë, edhe Jidllafinë, edhe Bethuilinë. 23 Edhe Bethuilit i lindi Revekka. Këta të tetë i polli Millkaja Nahorit, të vëllajt t' Abraamit. 24 Edhe e dashura e ati që quhetë Reumahë, polli edhe ajo Te-bahun' e Gahamn' e Thahashn' e Maahanë.



Të-bërëtë - Krye 23

1 Edhe Sarra rroj një qint e njëyet e shtatë vjet; këta janë vitët' e jetës' së Sarrësë. 2 Edhe Sarra vdiq ndë Kiriath-arba (e-cila është Hebrona), ndë dhet të Hanaanit. Edhe Abraami erdhi që të mbante zi për Sarrënë, e të qante për atë. 3 Edhe Abraami ungrit që përpara të-vdekurit të tij, edhe u foli të bijvet të Hethit, dyke thënë, 4 Unë jam i-huaj edhe një i-ardhurë ndër mest t' uaj; ep-më-ni dhe për varr ndë mest t' uaj, që të kllas të vdekurlnë t' im që përpara syvet të mi. 5 Edhe të bijt' e Hethit i upërgjeqnë Abraamit, dyke thënë ati, 6 Pa dëgjo-na, o Zoti im; ti je një zotëri prej Perëndie ndër mest t' ënë; kall të-vdekurinë t' ënt ndë më të-mirët nga varretë t' anë; asndonjë prej nesh s' të ka për të ndalë varrin' e ti, që të kllasç të-vdekurinë t' ënt.

7 Atëhere ungrit Abraami, e unji kryetë përpara gjindjes' së vëndit, po, përpara bijvet të Hethit; 8 E u foli atyre, dyke thënë, Ndë u do zëmëra juve të varroj të vdekurinë t' im që përpara syvet të mi, dëgjo-më-ni, e lutuni për mua Efronit, birit të Zoharit, 9 Të më apë shpellën' e tij Mahpellahë që është mb' anët t' arës' s' ati; kundrë page së-plotë letë m' a apë ndër mest t' uaj për vent varri.

10 Edhe Efroni po rrinte ndër mest të bijvet të Hethit; edhe Efron Hittiti i upërgjeq Abraamit tek po dëgjoninë të bijt' e Hethit, po, gjithë sa hyninë ndë portët të qytetit të ti, dyke thënë, 11 Jo, o zoti im, dëgjo-më; arënë t' a ap, edhe shpellënë që është nd' atë t' a ap; përpara bijvet të gjindjesë s' ime t' i ap ato ty; varro të-vdekurinë t' ënt. 12 Edhe Abraami unji kryetë përpara gjindjes' së vëndit. 13 Edhe tek po dëgjonte gjindja e vëndit i tha Efronit, dyke thënë, Ndë daç ti, të luten, dëgjo-më; dotë t' ap çëmimn' e arësë; merr-e prej meje, edhe dotë varronj të-vdekurinë t' im atje.

14 Edhe Efroni i upërgjeq Abraamit, dyke thën' ati, 15 Dëgjo-më, o zoti im; dhe katrë qint shekëllash ergëndi, ç' është ndër mest teje e meje? varro pra të-vdekurinë t' ënt. 16 Edhe Abraami e dëgjoj Efroninë; edhe Abraami i peshoj Efronit ergjëndinë, që tha përpara të bijvet të Hethit, katrë qint shekëlla ergjëndi, t' atillë që shkonte ndëpër tregëtarët. 17 Kështu ara e Efronit, që ishte ndë Mahpellahë, që ishte përpara Mamrisë, ara, edhe shpella që ishte nd' atë, edhe gjithë drurëtë që ishinë nd' aret, edhe ndë gjithë kufinjt t' asaj reth e rrotullë, i usiguruanë Abraamit për dhe të ti, përpara të bijvet të Hethit, përpara gjith' atyreve që hyninë ndë portët të qytetit t' atij.

19 Edhe pastaj Abraami kalli ndë varr Sarrënë, gruan' e tij, ndë shpellët t' arës' së Mahpellahësë, përpara Mamrisë, e-cila është Hebrona, ndë dhet te Hanaanit.

20 Kështu ara, edhe shpella që ishte nd' atë, i usiguruanë Abraamit për dhe varri prej të bijvet të Hethit.



Të-bërëtë - Krye 24

1 Edhe Abraami ishte plak, i shkruarë ndë moshtët; edhe Zoti e kishte bekuarë Abraaminë mbë të-gjitha. 2 Edhe Abraami i tha shërbëtorit të ti, më plakut të shtëpis' së ti, kujdestarit të gjithë gjësë që kishte, Të lutem, vërë dorënë t' ënde ndënë kofshët t' ime; 3 Edhe dotë të vë ndë be mbë Zonë, Perëndin' e qiellit edhe Perëndin' e dheut, se s' ke për të marrë grua për t' im bir nga bijat' e Hanaanitëvet, ndër mest të të-cilëvet rri unë; 4 Po se ke për të vaturë ndë vëntt t' im, edhe ndë fist t' im, edhe ke për të marrë q' atje grua për t' im bir, për Isaakunë. 5 Edhe shërbëtori i tha ati, Mbase nukë dotë dojë gruaja të më vinjë pas ndë këtë dhe; duhetë t' a shpje t' ët bir nd' atë dhe, prej të-cilit dolle? 6 Edhe Abraami itha ati, Shiko semos shpjesh t' im bir atje. 7 Zoti Perëndia i qiellit, i-cili më mori nga shtëpia e t' im et, edhe nga dheu ndë të-cilët kam lindurë, edhe i-cili më foli, edhe më bëri be, dyke thënë Këtë dhe dot' j' a ap farësë s' ate, ay dotë dërgonjë ëngjëllin' e tij përpara teje, edhe dotë marrç grua për t' im bir q' andej. 8 Po ndë mos dashtë gruaja të vinjë pas teje, atëhere dotë jesh i liruarë nga këjo beja ime. 9 Vetëmë t' im bit të mos s shpjesh atje. 9 Atëhere shërbëtori vuri dorën' e ti ndënë kofshët t' abraamit, të zot, edhe i bëri be për këtë punë.

10 Edhe shërbëtori mori dhjetë kamilla nga kamillat e të zot, edhe shkoj, dyke marrë me vetëhe nga gjithë të-mirat' e të zotË edhe uugrit e vate ndë Mesopotamit, ndë qytett të Nahorit. 11 Edhe bëri kamillatë të bjënë mbë gjunjë përjashta qytetit përanë pusit të ujit ndaj mbrëma, ndë kohët që dalënë gratë për të nxjerrë ujë.

12 Edhe tha, O Zot, Perëndia i t' im zot Abraam, dërgo-më, të lutem, të-qëlluarë të-mirë sot, edhe trego përdëllim mbë Abraaminë, zotinë t' im. 13 Na tek po rri afërë burimit të ujit, edhe bijat' e njerësvet të qytetit tek po dalënë për të nxjerrë ujë; 14 Edhe ajo vashëza, së-cilësë t' i them, Sbrit, të lutem, shtëmbënë t' ënde, që të pi, edhe ajo të thotë, Pi, edhe dot' u ap ujë edhe kamillavet të tua, këjo qoft' ajo që ndave për shërbëtorinë t' ënt Isaak; edhe nga këjo dot' e njoh se tregove përdëllim mbë t' im zot.

15 Edhe para se të pushonjë së foluri, na tek po dilte Revekka, e-cila i kishte lindurë Bethuilit, të birit të Maillkajësë, gruas' së Nahorit, vëllajt t' Abraamit, me shtëmbën' e saj mbi supt të saj. 16 Edhe vashëza ishte fort e-bukurë ndë syt, vërgjireshë, edhe burrë nuk' e kishte njohur' atë; edhe passi sbriti ndë burimt, mbushi shtëmbën' e saj, edhe po hipte.

17 Edhe shërbëtori usul e i dolli përpara, edhe i tha, Të lutem, ep-më të pi pakëz' ujë nga shtëmba jote. 18 Edhe ajo tha, Pi, zoti im; edhe me të-çpëjtë sbriti shtëmbën' e saj ndë dorët të saj, edhe i dha të pijë. 19 Edhe si pushoj ay së piri, tha ajo, Edhe për kamillat' e tua dotë nxjer ujë, gjersa të-gjitha të nginjenë së piri. 20 Edhe sa-kaqë-herash sbrazi shtëmbën' e saj ndë magjet, edhe usul prapë ndë pust të nxirte ujë, edhe nxori ujë për gjithë kamillat' e atij. 21 Edhe njeriu e shikonte me kujdes, edhe nukë fliste, që të njihte, nde Zoti j' a kishte bërë mbarë udhënë apo jo.

22 Edhe si pushuanë kamillatë së piri, njeriu mori një rreth t' artë gjysmë shekëlle të-rëndë, edhe dy rrathë t' artë për duart' e asaj dhjetë shekëllash të-rëndë; 23 Edhe e pyeti, E kujt bijë je ti? të lutem, thuaj-më; a ka vënt ndë shtëpit të t' yt et për të rënë ne? 24 Edhe ajo i tha ati, Jam e bij' e Bethuilit, birit të Millkajësë, të-cilinë j' a polli Nahorit. 25 I tha edhe ati, Kemi edhe kashtë edhe mjaft bar, edhe vënt për të rënë. 26 Atëhere njeriu unji kryet' e i ufal Zotit; 27 Edhe tha, I-lavduruarë qoftë Zoti, Perëndia i t' im zot; sa për mua, Zoti m' a hoqi udhënë ndë shtëpit të vëllezëret të t' im zot.

28 Edhe goca vate me vrap, edhe dha zë për këto punë ndë shtëpit të nënes' së saj.

29 Edhe Revekka kishte një vëlla, edhe emër' i ati ishte Llaban; Edhe Llabani vate me vrap te njeriu jashtë ndë burimt. 30 Edhe kur pa rrehinë edhe rrathëtë ndë duart të motërës' së tij, edhe kur dëgjoj fjalët' e Revekkësë, motërës' së ti, e-cila thoshte, Kështu më foli njeriu, erdhi te njeriu, edhe na ay tek po rrinte përanë kamillavet ndaj burimit. 31 Edhe tha, Hyrë, o i-bekuar' i Zotit; përse rri jashtë? sepse unë bëra gati shtëpinë, edhe vënt për kamillatë.

32 Edhe njeriu hyri ndë shtëpit, edhe ay çkarkoj kamillatë, edhe u dha kashtë e bar kamillavet, edhe ujë për të larë këmbët' e atij, edhe këmbët' e njerësvet që ishinë bashkë me atë. 33 Edhe i vunë përpara bukë që të hante; po ay tha, S' kam për të ngrënë, gjersa të flas fjalënë t' ime. Edhe ay tha, Folë.

34 Edhe tha, Unë jam shërbëtori i Abraamit. 35 Edhe Zoti e bekoj t' im zot me të-tepërë, e ubë i-math, edhe i dha ati dhën e qe, e ergënt e ar, e shërbëtorë e shërbëtore, e kamilla e gomarë. 36 Edhe Sarra, gruajae t' im zot, i polli bir t' im zot, passi umblak; edhe i dha atij gjithë ç' kish. 37 Edhe im zot më vuri bir nga të bijat' e Hanaanitëvet, ndë vëntt të të-cilëvet rri unë; 38 Po, të veç ndë shtëpit të t' im et, e ndë fist t' im, e të marrç grua për t' im bir. 39 Edhe un' i thastë t' im zot, Mbase nukë dotë dojë gruaja të më vinjë pas. 40 Edhe ay më tha, Zoti, përpara të-cilit ecënj, dotë dërgonjë ëngjëllin' e tij bashkë me ty, edhe dotë t' a bënjë mbarë udhënë; edhe dotë marrç grua për t' im bir nga fisi im, e nga shtëpia e t' im et; 41 Atëhere dotë jesh i-liruarë nga beja që të vura, kur të veç ndë fist t' im; edhe ndë mos t' a dhënçinë, dotë jesh i-liruarë nga beja që të vura. 42 Edhe un' erdha sot ndë burimt, e thashë, O Zot, Perëndia i t' im zot Abraam, ndë m' a bën mbarë udhënë, ndë të-cilët po vete, 43 Na unë tek po rri afërë burimit të ujit; edhe vashëza që të dalë për të nxjerrë ujë, edhe të-cilësë t' i them, Të lutem, ep-më pakëzë ujë të pi nga shtëmba jote; 44 Edhe ajo të më thotë, Edhe ti pi, po edhe për kamillat' e tua dotë nxjer ujë, këjo letë jetë gruaja që ka ndarë Zoti për të birin' e t' im zot. 45 Edhe përpara se të pushonj dyke folurë ndë zëmërët t' ime, na Revekka tek po dilte md shtëmbën' e saj mbi supt të saj; edhe sbriti ndë burimt, e nxori ujë; edhe un' i thash' asaj, Të lutem, ep-më të pi. 46 Edhe ajo me të çpejtë e sbriti shtëmbën' e saj prej supit të saj të saj, edhe tha, Pi, edhe dot' u ap ujë edhe kamillavet të tua; kështu piva, edhe ajo u dha ujë edhe kamillavet. 47 Edhe e pyeta atë, e i thashë, E kujt bijë je ti? Edhe ajo tha, Jam e bij' e Bethuilit, të birit të Nahorit që j' a polli ati Millkaja; edhe un' i vura rrethnë ndë hundët, edhe rrathëtë ndë duart t' asaj. 48 Edhe unja kryetë e i ufalçë Zotit, Perëndis' së t' im zot Abraam, që të marr të bijën' e të vëllajt të t' im zot për të birin' e atij. 49 Tashi pra, ndë doni t' i bëni të-mirë e të-vërtetë t' im zot, thojmë-ni; ndë mos, prapë thoj-më-ni, që të kthenem mbë të-djathtë, a mbë të-mëngjërë.

50 Atëhere Llabani e Bethuili upërgjeqnë e thanë, Këjo punë vjen prej Zotit; neve nukë munt të të themi ty keq a mirë; 51 Na ku është Revekka përpara teje; merr-e, edhe shko, edhe letë jetë gruaja e të birit të t' yt zot, sikundrë foli Zoti. 52 Edhe shërbëtori i Abraamit, kur dëgjoj fjalët' e atyreve, i ufal Zotit dyke unjurë kryetë gjer përdhe. 53 Edhe shërbëtori nxori stolira t' ergjëntta, e stolira t' arta, e rroba, e j' a dha Revekkësë; i dha dhurata edhe të vëllajt t' asaj, edhe s' ëmës' s' asaj.

54 Edhe hëngrr' e pinë, ay, edhe njerëyitë që ishinë bashkë me atë, edhe flejtnë atë natë. Edhe si ungritnë ndë mëngjest, tha, Dërgomë-ni te im zot. 55 Edhe i vëllaj e e ëm' e asaj thanë, Letë mbesë vashëza ca dit bashkë me ne, pak-së-paku dhjetë dit; pastaj ka për të ardhurë. 56 Edhe ay tha atyre, Mos më mbani sepse Zoti m' a bëri mbarë udhënë; dërgo-më-ni të vete te im zot. 57 Edhe ata thanë, Letë thërresëmë gocënë, e let' e pyesëmë mëndjen' e asaj. 58 Edhe thërritnë Revekkënë, e i than' asaj, A vete me këtë njeri? Edhe ajo tha, Vete.

59 Edhe ata dërguanë Revekkënë, të motërën' e tyre, edhe mëndeshën' e asaj, edhe shërbëtorin' e Abraamit, edhe njerëzit' e ati. 60 Edhe bekuanë Revekkënë, e i than' asaj, Motëra jonë, ubëfsh mëmë e mijërave djetë-mijërash, edhe fara jote pushtoftë derën' e armiqvet të tyre.

61 Edhe ungrit Revekka, edhe shërbëtorët' e asaj, edhe u hipnë kamillavet, edhe vanë pas njeriut; edhe shërbëtori mori Revekkënë, edhe shkoj.

62 Edhe Isaaku po kthenej nga pusi Llahai-roi; sepse rrinte ndë dhet të mesditësë. 63 Edhe Isaaku kisthe dalë ndaj mbrëma ndë fushët që të mendonej; edhe ngriti syt' e tij, edhe pa, edhe na tek po vininë kamilla. 64 Edhe Revekka, kur ngriti syt' e saj, pa Isaakunë, edhe uhoth poshtë nga kamilleja. 65 Sepse i pat thënë shërbëtorit, Cili është ay që po vjen ndë fushët që të na dalë përpara? Edhe shërbëtori i pat thënë, Esht' im zot. Edhe ajo mori napën' e saj, e umbulua.

66 Edhe shërbëtori i tregoj Isaakut gjithë sa kishte bërë. Edhe Isaaku e pruri atë ndë tendët të Sarrësë, s' ëmës' së tij; edhe mori Revekkënë, edhe ubë gruaja e atij, edhe e deshi atë; edhe kështu Isaaku ungushullua pas vdekjes' së ëmës' së ti.



Të-bërëtë - Krye 25

1 Edhe Abraami mori një tjatërë grua, që quhej Qeturahë. 2 Edhe kejo i polli ati Zimranë, e Jokshanë, e Medanë, e Midianë, e Ishbakunë, e Shuahunë. 3 Edhe Jokshanit i lindi Shebaj, e Dedani. Edhe të bijt' e Dedanit ishinë Asshurimëtë, e Letushimëtë, e Semmimëtë. 4 Edhe të bijt' e Midianit ishinë Efahu, e Eferi, e Hanohu, e Abidaj, e Eldaahu. Të-gjithë këta ishinë të bijt' e Qeturahësë.

5 Edhe Abraami i dha Isaakut gjithë ç' kishte. 6 Po të bijvet prej të-dashuravet të tij Abraami u dha dhurata, edhe, që kur ishte edhe gjall, i dërgoj lark nga Isaaku, i bir' i ti, nga ana e të-lindurit të djellit, ndë dhet të Lindjes' së djellit.

7 Edhe këto janë ditt' e vjetvet të jetës' s' Abraamit të-cilatë rrojti, një qint e shtatë-dhjet' e pesë vjet. 8 Edhe Abraami dha frymën' e vdiq ndë pleqëri të-mirë, plak njeri e plot me ditë edhe umbloth përanë gjindjes' së tij. 9 Edhe Isaaku e Ismaili, të bijt' e atij, e varruanë ndë shpellët të Mahpellahësë, nd' arët të Efronit, të birit të Zohar Hittitit, që është përpara Mamrisë; 10 Nd' arët që kishte blerë Abraami nga të bijt' e Hethit; atje uvarrua Abraami, e Sarra, gruaja e ati.

11 Edhe pas vdekjes' s' Abraamit Perëndia bekoj Isaakunë, të birr' e atij; edhe Isaaku ndenji afërë pusit Llahai-roi.

12 Këto janë gjeneallogit' e Ismailit, të birit t' Abraamit, të-cilinë j' a polli Abraamit Agarë Egjyptianeja, shërbëtoreja e Sarrësë; 13 Edhe këta janë emërat' e të bijvet të Ismailit, pas emëravet t' atyre, ndë brezat t' atyreve; i-parëlinduri i Ismailit qe Nebajothi; pastaj Kedari, a Adbeeli, e Mibsami, 14 E Mishmaj, e Dumaj, e Massaj; 15 Hadadi, e Temnaj, Jeturi, Nafishi, e Kedemahu. 16 Këta janë të bijt' e Ismailit, edhe këta jan' emërat' e atyreve, pas fshatëravet t' atyre, edhe pas vëndevet t' atyre; dy-mbë-dhjetë zotërinj pas kombevet t' atyre.

17 Edhe këta janë vjetet' e jetës' s' Ismailit, një qint e tri dhjet' e shtatë vjet; edhe dha frymën' e vdiq; edhe umbloth përanë gjindjes' së tij.

18 Edhe ata ndënjnë që nga Havillahu e gjer ndë Shur, që është përkundruell Egjyptësë, kur vete ndonjë për nd' Assyri; Ismaili ndënji përpara syvet të gjithë vëllezërvet të tij.

19 Edhe këto janë gjeneallogjit' e Isaakut, të birit t' Abraamit; Abraamit i lindi Isaaku; 20 Edhe Isaaku ishte dyzet vjeç, kur mori për grua të ti Revekkënë, të bijën' e Bethuil Syrianit nga Paddan-arami, të motërën' e Llaban Syrianit.

21 Edhe Isaaku i lutej Zotit për të shoqenë, sepse ishte shterpë; edhe Zoti e dëgjoj të-luturit' e atij, edhe umbars Revekka, e shoqeja e ati. 22 Edhe djemtë ziheshinë përbrënda asaj; edhe tha, Ndë qoftë kështu, përse të mbarsem unë? edhe vate të pyeste Zotinë. 23 Edhe Zoti i tha asaj,

Dy kombe janë ndë barkt t' ënt,
Edhe dy gjindje dotë ndahenë që prej të-përbrëndëshmevet të tua,
Edhe njëra gjindje dotë jetë m' e-fortë se tjatëra gjindje;
Edhe m' e-madheja dot' i shërbenjë më së-vogëlësë.

24 Edhe kur umbushnë ditt' e asaj për të pjellë, na tek ishinë binjakë ndë barkt t' asaj; 25 Edhe i-pari dolli i-kuq, i-tërë si rrobë qimeashpërë; edhe j' a quajtinë emërinë Isaf. 26 Pastaj dolli edhe i vëllaj, edhe dor' e ati mbante thëmbrën' e Isafit; përandaj uquajt Jakob; edhe Isaaku ishte